تحلیل انرژی و مقایسه ردپای کربن در فناوریهای فرآیند فشار بالا (HPP)، میدان الکتریکی پالسی (PEF) پلاسمای سرد اتمسفری (ACP) و اشعه فرابنفش (UV)

در عصر حاضر تامین امنیت غذایی همگام با کاهش اثرات مخرب زیست محیطی و مدیریت مصرف انرژی به چالشی اساسی در صنایع غذایی تبدیل شده است. روشهای سنتی حرارتی اگرچه ایمنی میکروبی را تامین می کنند اما به دلیل وابستگی به سوختهای فسیلی و تخریب ارزش تغذیه ای با اهداف توسعه پایدار همخوانی ندارند. این مقاله مروری به بررسی و مقایسه عملکرد چهار فناوری نوین غیر حرارتی شامل فرآیند فشار بالا (HPP)، میدان الکتریکی پالسی (PEF)، پلاسمای سرد اتمسفری (ACP) و اشعه فرابنفش (UV) در راستای کاهش ردپای کربن و بهینه سازی انرژی می پردازد. بررسی مطالعات اخیر نشان می دهد که این فناوری ها ضمن حفظ کیفیت حسی و مغذی ضایعات مواد غذایی را به طور چشمگیری کاهش می دهند. نتایج حاکی از آن است که اگرچه فناوری HPP برترین عملکرد را در حفظ تازگی دارد اما فناوری PEF به دلیل مصرف انرژی ویژه بسیار پایین و حداقل انتشار دی اکسید کربن به عنوان کارآمدترین گزینه از نظر اقتصادی و زیست محیطی شناخته می شود. در نهایت گذار به سمت این فناوری های سبز، راهکاری ضروری برای کربن زدایی از زنجیره تامین و دستیابی به تولید پاک محسوب می گردد.

کلیدواژه ها:

فناوریهای غیر حرارتی ، مدیریت انرژی ، ردپای کربن ، توسعه پایدار ، میدان الکتریکی پالسی (PEF) ، فرآیند فشار بالا (HP) ، پلاسمای سرد اتمسفری (ACP) ، ارزیابی چرخه حیات (LCA)