امکان سنجی سازه های چوبی وارداتی در بازسازی جنگ تحمیلی سوم رویکرد کاهش کربن و بهره وری انرژی

بخش ساختمان با مصرف ۶۰ درصد منابع جهان ۵۰ درصد انرژی، تولیدی و نیز تصرف ۸۰ درصد زمین های کشاورزی مرغوب، سه ضلع پایداری در شرایط بحران را تشکیل می دهد. کشاورزی تامین کننده زمین و مواد اولیه زیستی، انرژی (تامین کننده نیازهای بهره برداری) و ساختمان سازی مصرف کننده نهایی زمین، منابع و انرژی است. جنگ تحمیلی سوم (۴۰ روزه) ضمن تخریب گسترده به ساختمان ها و زیرساخت ها، در کنار جهش های دوره ای نرخ ارز و تورم ۶۰ درصدی مصالح ساختمانی، زنجیره تامین بتن و فولاد در ایران را پرچالش کرده است. از سوی دیگر سالانه به یک میلیون واحد مسکونی نیاز است که در کنار بازسازی سریع نیازمند مصالحی با صرفه جویی در زمان، وزن و انرژی است. در این چارچوب انتخاب مصالح ساختمانی مناسب می تواند نقش یک عنصر سودمند و پیوند دهنده را ایفا کند؛ مصالحی که ضمن تامین از منابع تجدیدپذیر مانند چوب حاصل از کشاورزی یا جنگلداری پایدار بتواند شرایط پس از بحران را نیز پاسخگو باشد. این مقاله با روش تحلیل مقایسه ای و استناد به ویرایش تازه منتشر یافته مبحث ۱۹ مقررات ملی ساختمان (ویرایش پنجم) و استاندارد ۲۸۰۰ زلزله به امکان سنجی استفاده از سازه های چوبی وارداتی نظیر (CLT) در مقایسه با بتن و فولاد در چنین شرایطی می پردازد. نتایج نشان می دهد که چوب با ضریب هدایت حرارتی ۱۲۰ W/m و رواداری الزامات سختگیرانه ویرایش پنجم مبحث ۱۹، کاهش وزن مخصوص حدود یک پنجم بتن مسلح و به دنبال آن کاهش نیاز لرزه ای، سرعت اجرای بالاتر، کاهش ۵۰ درصدی زمان ساخت، در شرایط تورم ماهانه ۵ درصدی، خاصیت جذب کربن (کربن منفی) می تواند حتی با وجود نوسانات ارزی واردات هدفمند را از کشورهای دارای جنگلداری پایدار به عنوان راهکاری استراتژیک برای ساخت و ساز یا بازسازی پساجنگ ارائه دهد. لذا پیشنهاد می شود سیاست های مشوق آمیز و استانداردهای ملی برای سازه های چوبی وارداتی تدوین شود.

کلیدواژه ها:

جنگ تحمیلی ، سوم ، صنایع چوب ، ساخت و ساز ، عمرانی ، کربن ، بهره وری انرژی ، پایداری