مروری بر دستورالعمل ها و معیارهای ارزیابی، نگهداری روسازی های آسفالتی

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 30

فایل این مقاله در 11 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

CAUCONG05_232

تاریخ نمایه سازی: 18 مرداد 1405

چکیده مقاله:

شبکه راه ها و بزرگراه ها به عنوان یکی از اصلی ترین زیرساخت های توسعه اقتصادی، اجتماعی و منطقه ای، به طور مستقیم با ایمنی تردد، کاهش زمان سفر، مصرف سوخت، هزینه حمل و نقل و کیفیت دسترسی شهروندان ارتباط دارد. در این میان، روسازی های آسفالتی به دلیل قابلیت اجرای سریع، انعطاف پذیری سازه ای، امکان ترمیم مرحله ای و سازگاری با شرایط متنوع اقلیمی، سهم عمده ای از راه های بین شهری و معابر شهری را تشکیل می دهند. با این حال، افزایش بار محوری وسایل نقلیه سنگین، تغییرات دمایی، نفوذ رطوبت، ضعف زهکشی، کیفیت نامناسب مصالح، خطاهای اجرایی، پیرشدگی قیر و تاخیر در عملیات نگهداری، سبب کاهش تدریجی سطح خدمت و بروز خرابی هایی مانند ترک خستگی، ترک طولی و عرضی، شیارشدگی، موج زدگی، قیرزدگی، جداشدگی دانه ها و چاله می شود. تجربه مدیریت راه ها نشان می دهد که تصمیم گیری واکنشی و تعمیر پس از گسترش خرابی، هزینه چرخه عمر روسازی را افزایش داده و موجب افت ایمنی و نارضایتی کاربران می شود. از این رو، به کارگیری دستورالعمل های طراحی، ارزیابی، نگهداری و بهسازی روسازی آسفالتی با رویکرد عملکردمحور، یکی از محورهای اصلی مدیریت دارایی های حمل و نقل محسوب می شود. در این مقاله، مفاهیم اصلی مربوط به عملکرد روسازی، شاخص های ارزیابی وضعیت مانند PCI، IRI، PSI و عمق شیار، روش های برداشت میدانی و غیرمخرب، عوامل موثر بر رفتار مخلوط آسفالتی، انواع خرابی سطحی و سازه ای، و راهکارهای نگهداری پیشگیرانه، ترمیمی و بهسازی بررسی می شود. همچنین جایگاه منابعی مانند استاندارد ASTM D۶۴۳۳، راهنمای شناسایی خرابی های روسازی FHWA، راهنماهای AASHTO، نشریه ۲۳۴ آیین نامه روسازی آسفالتی راه های ایران و نشریه ۱۰۱ مشخصات فنی عمومی راه مورد توجه قرار می گیرد. نتایج این مرور نشان می دهد که موفقیت مدیریت روسازی صرفا به افزایش ضخامت لایه آسفالتی محدود نیست، بلکه به شناخت دقیق سازوکار خرابی، انتخاب زمان مناسب مداخله، کنترل کیفیت مصالح و اجرا، توجه به شرایط اقلیمی و ترافیکی، اولویت بندی اقتصادی پروژه ها و استفاده از سامانه های پایش و تحلیل داده وابسته است. بنابراین، ترکیب روش های فنی و اقتصادی در قالب مدیریت چرخه عمر می تواند نقش موثری در افزایش عمر مفید روسازی، کاهش هزینه های نگهداری و ارتقای ایمنی شبکه راه ایفا کند.

نویسندگان

مهدی اسلامی

کارشناسی ارشد، راه و ترابری، دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه شریف