تحلیل مطلوبیت استقرار خودروهای خودران اشتراکی در مسیرهای درون شهری با استفاده از منطق فازی: مطالعه موردی شهر کرج

رشد سریع شهرنشینی و افزایش وابستگی به خودروهای شخصی، چالش های متعددی از جمله تراکم ترافیکی، افزایش زمان سفر و کاهش کارایی شبکه های حمل ونقل شهری را به همراه داشته است. در این راستا، خودروهای خودران اشتراکی به عنوان یکی از فناوری های نوین حمل ونقل هوشمند، ظرفیت قابل توجهی برای بهبود بهره وری سیستم های شهری و حرکت به سمت حمل ونقل پایدار دارند. با این حال، موفقیت استقرار این سامانه ها وابسته به انتخاب مناسب کریدورهای شهری و ارزیابی چندمعیاره شرایط عملکردی مسیرها است. در این پژوهش، یک مدل استنتاج فازی مبتنی بر روش مامدانی برای ارزیابی مطلوبیت استقرار خودروهای خودران اشتراکی در کریدورهای شهری شهر کرج ارائه شده است. شاخص های مورد استفاده شامل حجم ترافیک، تقاضای سفر، سطح ایمنی، کیفیت زیرساخت های هوشمند و شرایط عملیاتی مسیرها می باشد. داده های مورد نیاز از منابع ترافیکی شهری و نظر خبرگان گردآوری شده و پس از فازی سازی، با استفاده از پایگاه قوانین فازی تحلیل شدند. در نهایت، با بهره گیری از روش غیرفازی سازی مرکز ثقل، شاخص نهایی مطلوبیت برای هر کریدور محاسبه و مسیرها رتبه بندی شدند. نتایج نشان داد که بلوار شهید چمران و بلوار موذن دارای بالاترین میزان آمادگی برای استقرار سامانه های خودرو خودران اشتراکی هستند، در حالی که محور مهرشهر کمترین امتیاز را کسب کرد. این موضوع بیانگر تاثیر مستقیم عوامل ترافیکی و زیرساختی بر قابلیت پذیرش این فناوری است. نوآوری پژوهش در ارائه یک چارچوب یکپارچه مبتنی بر منطق فازی برای تصمیم گیری در سطح کریدورهای شهری و تمرکز بر کاربرد عملی خودروهای خودران اشتراکی در شرایط واقعی شهری است.

کلیدواژه ها:

خودروهای خودران اشتراکی ، منطق فازی ، حمل ونقل هوشمند ، انتخاب کریدور ، شهر کرج