بازتفسیر مولفه های کالبدی و فضایی معماری بومی مازندران در طراحی مجموعه های گردشگری معاصر: ارائه چارچوب طراحی

یکی از اساسی ترین اصول در گسترش صنعت گردشگری، توجه به مسئله اقامت گردشگران است. قطعا هر گردشگری نیازمند آن است که پس از تفریح و تفرج در جایی موقتا اقامت و استراحت نماید، که علاوه بر تامین آسایش و آرامش و برآوردن نیازهای اولیه اش، بخشی از جاذبه های سفر وی نیز محسوب گردد. این مقاله در ابتدا با طرح مسئله به لزوم توجه به معماری فضاهای گردشگری در مازندران می پردازد. سپس هدف اصلی که دستیابی به راهکارهای اجرایی برای طراحی مجموعه تفریحی گردشگری معاصر در جهت تقویت معماری بومی و سنتی و تضمین استفاده از صنعت گردشگری در راستای منافع جامعه محلی را عنوان می کند. یکی از اهداف مهم گردشگری برای ورود به منطقه داشتن شرایط آسایش اقلیمی در یک سفر می باشد. بنابراین شرایط آب و هوایی نقش بسزایی در دستیابی به این امر خواهد داشت. یکی از بهترین راه های تبادل فرهنگی، گردشگری (توریسم) است. توریسم در حال حاضر کالایی اقتصادی ست که خود را به فرهنگ و تمدن کشور و منطقه میزبان می سپارد و علاوه بر رشد اقتصادی برای میزبان، فرصتی برای شناخت بهتر فرهنگ و تمدن میزبان مهیا می سازد. پرسش های موجود به صورت عمده درباره پیوند بین مقوله گردشگری و معماری بومگرا و سنتگرا در منطقه هستند. مهمترین نکته این مقاله، پرداختن به این امر است که چرا ساختمان های تفریحی و چرا بکارگیری معماری بومگرا؟ در بخش نتیجه گیری، از اصول موجود در معماری مازندران به اصول موجود در طراحی فضای تفریحی و گردشگری رسیده و پیشنهاداتی برای طراحی این فضاها ارائه شده است. پژوهش حاضر برگرفته از مطالعات کتابخانه ای و میدانی است و در این تحقیق شناسایی مزیت ها و محدودیت های منطقه و چگونگی بهره مندی از پتانسیل های آن اعم از تاریخی، فرهنگی، طبیعی و… در جهت توسعه صنعت گردشگری و جذب توریسم و نهایتا به کارگیری آنها در طراحی مجموعه گردشگری معاصر مد نظر می باشد.

کلیدواژه ها:

گردشگری ، معماری بومی ، مازندران ، مجموعه تفریحی گردشگری ، معاصر