تاثیر حیاط های آب محور در مسکن جمعی شهر یزد با تاکید بر خرداقلیم، آسایش حرارتی و کیفیت زیست پذیری

این پژوهش با هدف تبیین و تحلیل اثر حیاط های آب محور بر بهبود آسایش حرارتی و ارتقای کیفیت زیست در مسکن جمعی شهر یزد انجام شد. در این مطالعه، حیاط آب محور به عنوان فضایی نیمه باز تعریف شد که با ترکیب هندسه درون گرا، سطح آب (حوض یا آب نما)، پوشش گیاهی و سایه اندازی، تعدیل خرداقلیم را امکان پذیر می کرد. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی بود و با مرور ادبیات معتبر، استخراج شاخص های اقلیمی و رفتاری و قیاس منطقی میان عملکرد حیاط های سنتی و قابلیت انتقال آن به الگوی مسکن جمعی، چارچوب تحلیلی تدوین شد. یافته ها نشان دادند که آب، در تعامل با سایه و تهویه طبیعی، نقش تقویت کننده در کاهش تنش گرمایی روز و بهبود تجربه ادراکی فضا داشته است؛ با این حال، اثربخشی آن به نسبت های هندسی حیاط، میزان تابش مستقیم، الگوی جریان باد و همچنین شیوه بهره برداری و نگهداشت وابسته بوده است. نتیجه تحلیل بیانگر آن بود که بازتفسیر حیاط آب محور در مسکن جمعی یزد، در صورت کنترل مصرف آب و اتصال به راهبردهای کم مصرف، می توانست هم زمان پاسخگوی نیاز اقلیمی و نیازهای اجتماعی-رفتاری ساکنان باشد.

کلیدواژه ها:

حیاط آب محور ، مسکن جمعی ، یزد ، آسایش حرارتی ، خرداقلیم