اثربخشی قصه گویی بر افزایش کیفیت زندگی و کاهش افسردگی در سالمندان شهر نیشابور

افزایش جمعیت سالمندان و بروز مشکلات روانی و عاطفی مانند افسردگی، تنهایی و کاهش کیفیت زندگی ضرورت استفاده از مداخلات روان شناختی موثر و کم هزینه را آشکار ساخته است. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی قصه گویی بر افزایش کیفیت زندگی و کاهش افسردگی در سالمندان شهر نیشابور انجام شد. روش پژوهش، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل نابرابر بود. جامعه آماری شامل کلیه سالمندان شهر نیشابور در سال ۱۴۰۴ بود که به روش نمونه گیری در دسترس تعداد ۴۰ نفر (۲۰ نفر گروه آزمایش و ۲۰ نفر گروه کنترل) انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه کیفیت زندگی سالمندان (لیپاد) و مقیاس افسردگی سالمندان یساویج (۱۹۹۳) بود. گروه آزمایش در ۱۰ جلسه ۴۵ دقیقه ای (دو جلسه در هفته) در برنامه قصه گویی شرکت کردند در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. داده ها با استفاده از آمار توصیفی (میانگین و انحراف معیار) و آمار استنباطی (تحلیل کوواریانس) مورد تحلیل قرار گرفت. یافته ها نشان داد که قصه گویی باعث افزایش معنادار کیفیت زندگی و کاهش معنادار افسردگی در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شد. همچنین اندازه اثر به دست آمده برای کیفیت زندگی (۰.۳۶) و افسردگی (۰.۳۲) نشان دهنده تاثیر متوسط تا زیاد مداخله بود. نتایج پژوهش حاضر بیانگر آن است که قصه گویی به عنوان یک روش ساده، کم هزینه و فرهنگ پذیر می تواند در بهبود کیفیت زندگی و کاهش نشانه های افسردگی سالمندان نقش موثری ایفا کند. بنابراین پیشنهاد می شود از این روش در مراکز سالمندی، خانه های بهداشت و برنامه های ارتقاء سلامت روان سالمندان استفاده شود.

کلیدواژه ها:

قصه گویی ، کیفیت زندگی ، افسردگی ، سالمندان ، مداخلات روانشناختی