استخراج اصول تاب آوری روانی از نهج البلاغه و ارائه الگوی کاربردی برای جامعه امروز

در شناخت و عمومی، تاب آوری روانی یکی از مهمترین سازه های روانشناسی مثبت گرا دهه های اخیر بوده است. افزایش فشارهای روانی ناشی از بحران های اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی سلامت اهمیت سازوکارهای سازگاری و توانمندسازی روانی انسان را بیش از گذشته آشکار ساخته است. نهج البلاغه به عنوان یکی از مهمترین متون معرفتی در تمدن اسلامی، حاوی آموزه های ژرف درباره انسان، مدیریت هیجان ها، مقابله با سختی ها و رشد در شرایط دشوار است. این پژوهش با روش تحلیل محتوای کیفی، تلاش می کند مولفه های تاب آوری روانی را در نهج البلاغه استخراج و با یافته های علمی روز (۲۰۱۹-۲۰۲۴) تطبیق دهد. نتایج نشان می دهد که نهج البلاغه دارای بنیان منسجم برای تاب آوری روانی شامل تنظیم هیجان، معنا بخشی به رنج، خودکارآمدی، واقع بینی و انعطاف پذیری شناختی است. در پایان، تاب آوری علوی در پنج بعد و دوازده راهبرد عملی مشاوره ای ارائه شده است. این الگو می تواند در برنامه های آموزشی، مدیریت استرس و تربیت نسل جوان به کار گرفته شود.

کلیدواژه ها:

نهج البلاغه ، تاب آوری روانی ، تاب آوری علوی