نقش بوم شناسی کشاورزی شهری به عنوان راهبردی برای ارتقاء تاب آوری شهر (موردمطالعه: شهر تهران)

کشاورزی شهری به عنوان بخشی از توسعه درون زا در نظام شهری، بر پایه منابع و فرهنگ محلی شکل می گیرد. هدف این پژوهش، بررسی نظرات دانشمندان، پژوهشگران و کارشناسان شهری، در مورد مولفه های ماندگاری، آمادگی، سازگاری و تبدیل پذیری تاب آوری برای رسیدن به درک روشنی از مولفه های تاب آوری تکاملی در مناطق شهری است تا بتوان از آن در برنامه ریزی شهری و تصمیم گیری در مورد برنامه های توسعه کشاورزی شهری استفاده کرد. در راستای این هدف، از روش شناسی کیو استفاده شد. این روش برای شناسایی الگوهای ذهنی از طریق تجزیه و تحلیل رفتارها، نظرات، عقاید و تصمیمهای افراد در مواجهه با موقعیت های مختلف استفاده می شود. در تجزیه و تحلیل انجام شده، پنج دیدگاه توسط کارشناسان در مورد ابعاد ماندگاری، آمادگی، تطبیق پذیری و تبدیل پذیری مشخص شد. فعالیت های کشاورزی شهری بیشترین تاثیر را بر روی مولفه های کیفیت زندگی، سلامت روحی و روانی، مزایای اجتماعی و محیط زیستی و غیره دارند. یافته ها اهمیت ابعاد سازگاری و یادگیری را که توسط کارشناسان به رسمیت شناخته شده است، مشخص نمود، در حالی که ابعاد تبدیل پذیری و تطبیق پذیری کمتر مورد توجه قرار گرفتند. براساس نتایج به دست آمده، افزایش آموزش، فعالیت های اطلاع رسانی و اجرای یک پروژه آزمایشی برای افزایش آگاهی در بین ذی نفعان شهری در مورد توانمندی کشاورزی شهری برای پرداختن به چالش های اجتماعی، اقتصادی و محیط زیستی شهری توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

روش کیو ، باغبانی شهری ، توسعه پایدار ، زیرساختارهای سبز