مهندسی پلیمرهای زیستی با افزودنیهای سبز از بهبود خواص تا کاهش اثرات زیست محیطی

در عصر حاضر با افزایش نگرانی های زیست محیطی ناشی از انباشت پلاستیک های سنتزی، توسعه و به کارگیری پلیمرهای زیست تخریب پذیر به عنوان جایگزین های پایدار اهمیتی روزافزون یافته است. این پژوهش، مروری بر تحولات اخیر در زمینه بهره گیری از منابع زیستی تجدیدپذیر برای ارتقاء خواص و کارایی پلیمرهای زیستی را مورد بررسی قرار می دهد. هدف اصلی دستیابی به پلیمرهایی است که نه تنها قادر به رقابت با محصولات پلاستیکی مبتنی بر منابع فسیلی از نظر عملکردی باشند، بلکه سازگاری زیست محیطی آنها نیز به طور قابل توجهی بهبود یابد. با این وجود، افزودن مواد شیمیایی به منظور دستیابی به خواص مطلوب در پلیمرهای زیستی خود چالش های زیست محیطی جدیدی را پدیدار می سازد. این مواد افزودنی که برای بهبود ویژگی هایی چون استحکام مکانیکی، پایداری حرارتی، انعطاف پذیری، مقاومت در برابر اشعه فرابنفش و خواص ضداشتعالی به کار می روند، می توانند در زنجیره عمر پلیمر از تولید تا دفع اثرات نامطلوبی بر محیط زیست بر جای گذارند. برخی از این افزودنی ها ممکن است سمی باشند، در محیط زیست تجمع یابند، بیوانباشتگی ایجاد کنند یا در فرآیندهای بازیافت اختلال ایجاد کنند. این مقاله مروری با تمرکز بر رویکردهای نوین به تشریح چگونگی استفاده از مواد افزودنی زیست بنیاد (سبز) و زیست تخریب پذیر می پردازد. این مواد نه تنها به بهبود خواص فیزیکی و شیمیایی پلیمرهای زیستی کمک می کنند، بلکه پتانسیل ارتقاء قابلیت زیست تخریب پذیری کلی محصول نهایی را نیز دارند. جنبه های مختلفی از جمله مکانیسم های عملکرد این افزودنی ها، تاثیر آنها بر ویژگی های نهایی پلیمر و ارزیابی زیست محیطی آنها مورد بحث و بررسی قرار گرفته است.

کلیدواژه ها:

بیوپلیمر ، محیط زیست ، زیست تخریب پذیر ، افزودنی زیست بنیاد ، فیلم پلیمری ، زیست سازگار