مدیریت انرژی و الگوی مصرف در ساختمان های سنتی و بومی تالش

ساختمان های سنتی و بومی تالش به عنوان بخشی از میراث معماری شمال ایران حاصل سازگاری هوشمندانه انسان با اقلیم مرطوب، بارندگی فراوان، رطوبت بالا و تغییرات دمایی منطقه هستند. این پژوهش با هدف بررسی الگوهای مصرف انرژی و ظرفیت های مدیریت انرژی در این نوع ساختمان ها انجام شده است. روش تحقیق، توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای، برداشت میدانی و تحلیل کیفی ویژگی های کالبدی و اقلیمی معماری بومی تالش است. نتایج نشان می دهد که استفاده از مصالح محلی، ارتفاع گیری بنا از سطح زمین، بام های شیب دار، بازشوهای کنترل شده، ایوان ها و سازمان فضایی منعطف نقش مهمی در کاهش نیاز به انرژی های مصنوعی برای گرمایش، سرمایش و روشنایی داشته اند. همچنین الگوی مصرف در این ساختمان ها بر پایه حداقل گرایی، استفاده از منابع طبیعی و انطباق با شرایط محیطی شکل گرفته و می تواند به عنوان الگویی الهام بخش برای معماری پایدار معاصر مورد استفاده قرار گیرد. یافته ها بیانگر آن است که بازخوانی اصول معماری بومی تالش ظرفیت مناسبی برای ارتقای بهره وری انرژی و کاهش مصرف در ساختمان های امروزی این منطقه فراهم می کند.

کلیدواژه ها:

مدیریت انرژی ، الگوی مصرف ، معماری بومی ، ساختمان سنتی