نقش طراحی شهری پایدار در کاهش اثر جزیره حرارتی شهری با تاکید الگوهای کالبدی و پوشش گیاهی

افزایش دمای هوا در مناطق شهری و تشدید پدیده جزیره حرارتی شهری یکی از چالش های اساسی شهرهای معاصر به ویژه در کشورهای در حال توسعه است. این پدیده پیامدهای گسترده ای بر مصرف انرژی، سلامتی شهروندان، کیفیت محیط زیست و پایداری نظام شهری دارد. پژوهش حاضر با هدف تحلیل نقش طراحی شهری پایدار در کاهش اثر جزیره حرارتی با تاکید بر الگوهای کالبدی و نقش پوشش گیاهی انجام شده است. روش تحقیق این مطالعه توصیفی - تحلیلی و مبتنی بر مرور منابع معتبر، مدل های حرارتی شهری و تحلیل یافته های تجربی است. نتایج نشان می دهد که الگوهای کالبدی متراکم، نسبت پایین سطح به ارتفاع (SH)، مصالح با ظرفیت حرارتی بالا و کمبود فضاهای سبز و سایه ارتباط مستقیم با تشدید جزیره حرارتی دارند. در مقابل استفاده از زیرساخت سبز، سطوح نفوذپذیر، ریزفضاهای سایه دار، بام و دیوار سبز، پوشش گیاهی بومی و طراحی شبکه خیابانی سازگار با باد می تواند میانگین دمای محسوس را بین ۱.۵ تا ۵ درجه کاهش دهد. این مقاله در نهایت چارچوبی یکپارچه برای مداخله در طراحی شهری پایدار ارائه می دهد که می تواند برای برنامه ریزان شهری، طراحان محیط و مدیران شهری قابل استفاده باشد.

کلیدواژه ها:

جزیره حرارتی شهری ، طراحی شهری پایدار ، الگوی کالبدی شهر ، پوشش گیاهی ، زیرساخت سبز