بحران معیار در اسناد جنایت به اسباب طولی در پرتو تشکیک فلسفی؛ نقد فلسفی نظریه سبب مقدم در تاثیر (ماده ۵۳۵ ق.م.ا) و ارائه الگوی جایگزین مبتنی بر شدت تاثیر وجودی

نظریه «سبب مقدم در تاثیر» از مشهورترین نظریات در انتساب جنایت به اسباب طولی در فقه امامیه و قانون مجازات اسلامی (ماده ۵۳۵) به شمار می رود. این مقاله با بررسی حالات مختلف وقوع جنایت و با در نظر داشتن ویژگی های اسباب طولی از حیث تاثیر، با محوریت قرار دادن رویکرد تشکیک فلسفی، استدلال می کند که نظریه مذکور در تمامی موارد قابل استناد نبوده و دارای اشکالات قابل توجهی است. در این پژوهش، کوشش شده است تا با تکیه بر تشکیک فلسفی، نظریه سبب مقدم در تاثیر مورد بازبینی و تعدیل قرار گیرد و اثبات شود که این نظریه در همه فروض وجاهت اجرایی ندارد. از این رو، مسئول دانستن صرف سببی که از حیث زمانی در تاثیر مقدم است، همواره با عدالت کیفری سازگار نخواهد بود.

کلیدواژه ها:

سبب مقدم در تاثیر ، اسباب طولی ، تشکیک وجودی ، ماده ۵۳۵ قانون مجازات اسلامی ، عدالت کیفری