ارزیابی اثر توسعه مالی بر کاهش فقر در ایران: کاربردی از رهیافت الگوی خودرگرسیونی با وقفه های توزیعی (ARDL)

این پژوهش به بررسی اثر توسعه مالی بر کاهش فقر در ایران طی بازه زمانی ۱۳۹۰ تا ۱۴۰۲ با استفاده از رویکرد اقتصادسنجی می پردازد. در این راستا، از مدل های داده های ترکیبی و روش خودرگرسیونی با وقفه های توزیعی (ARDL) برای تحلیل روابط بلندمدت و کوتاه مدت بین شاخص های توسعه مالی و میزان فقر استفاده شده است. شاخص های توسعه مالی شامل عمق مالی، دسترسی به تسهیلات اعتباری، و کارایی نظام بانکی بوده و شاخص فقر بر اساس نسبت جمعیت زیر خط فقر محاسبه شده است. نتایج تحقیق نشان می دهد که توسعه مالی تاثیر منفی و معناداری بر فقر دارد، به گونه ای که افزایش دسترسی به منابع مالی و کارایی بیشتر سیستم بانکی، موجب بهبود شرایط اقتصادی خانوارهای کم درآمد و کاهش سطح فقر می شود. همچنین، اثرات کوتاه مدت توسعه مالی بر فقر نسبت به اثرات بلندمدت ضعیف تر ارزیابی شده است. یافته های پژوهش بر لزوم تقویت نهادهای مالی، افزایش شفافیت اعتباری و بهبود دسترسی گروه های کم درآمد به تسهیلات بانکی برای کاهش فقر تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

توسعه مالی ، فقر ، مدل ARDL ، اقتصاد ایران