از فناوری تا سیاست: نگاهی چندبعدی به امنیت سایبری و حریم خصوصی در شهرهای هوشمند و قابل بازی

شهرهای هوشمند با اتصال انسان ها به شبکه های اطلاعاتی، سامانه های عملیاتی شهری را به منظور بهینه سازی مدیریت ترافیک، استفاده پایدار از انرژی و حکمرانی هوشمند شکل می دهند. با این حال، این شهرها به دلیل تمرکز بر رویکردهای فناورانه اغلب از ابعاد انسانی، اجتماعی و سیاست گذاری غافل می مانند. در این راستا، مفهوم «شهرهای قابل بازی» به عنوان رویکردی انسان محور پیشنهاد شده است که می تواند با ارتقای مشارکت مردمی و ایجاد تعامل خلاقانه، شهرهای هوشمند را به زیست بوم هایی زنده و پویا تبدیل کند. از آنجا که شهرهای هوشمند ساختارهایی اجتماعی-فناورانه متشکل از فناوری، مردم و سیاست ها هستند، این مقاله با رویکردی میان رشته ای به بررسی ارتباط این سه مولفه اساسی با امنیت سایبری و حریم خصوصی می پردازد. در این پژوهش، یک مرور نظام مند ادبیات علمی در فاصله سال های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۰ انجام شده است که از معیارهای اصلی «حریم خصوصی» و «امنیت» برای تحلیل موضوعات استفاده کرده ایم. یافته های ما نشان می دهد که پژوهش ها عمدتا بر راهکارهای فناورانه تمرکز داشته و نسبت به انسان و سیاست ها به عنوان ارکان امنیت سایبری کم توجه بوده اند. علاوه بر این، بررسی شهرهای قابل بازی نشان دهنده کمبود مطالعات در مورد ادغام جنبه های شخصی و بازی محور با راهکارهای امنیت و حریم خصوصی است. در نهایت، این مقاله با پیشنهاد یک چارچوب ترکیبی (مانند مدل مک کمبر)، بر لزوم طراحی امنیت سایبری فراگیر تاکید می کند که هم حریم خصوصی انسان ها و هم الگوهای بازی پذیر را در نظر گیرد؛ رویکردی که می تواند با تقویت حس تعلق و همکاری، به استقرار سیاست های کارآمد و پذیرش عمومی در شهرهای هوشمند کمک کند.

کلیدواژه ها:

امنیت سایبری ، مرور سیستماتیک ، شهر هوشمند ، شهر های بازی پذیر ، حریم خصوصی