اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت بر اجتناب تجربه ای در مادران کودکان با اختلال طیف اتیسم

این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت بر اجتناب تجربه ای مادران کودکان با اختلال طیف اتیسم انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش مادران کودکان با اختلال طیف اتیسم شهر دزفول در سال ۱۴۰۴ بودند. حجم نمونه پژوهش شامل ۳۰ نفر از این دانش آموزان بود که با روش نمونه گیری هدفمند و با توجه به ملاک های ورود و خروج مطالعه انتخاب شدند. گروه آزمایش مداخله آموزشی را هشت جلسه ۹۰ دقیقه ای هفتگی دریافت نمودند. پرسش نامه های مورد استفاده در این پژوهش شامل اجتناب تجربه ای، نشخوار فکری و افکار خودکشی بود. داده ها با تحلیل کوواریانس تک متغیره، با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۲ مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها نشان داد بین گروه های آزمایش و گواه از نظر اجتناب تجربه ای تفاوت معنی داری وجود داشت (۰۰۱/۰>p). به عبارت دیگر درمان مبتنی بر شفقت باعث بهبود اجتناب تجربه ای در آزمودنی شد. منطبق با یافته های این پژوهش می توان مداخله مبتنی بر شفقت را به عنوان یک روش کارا جهت کاهش اجتناب تجربه ای در مادران کودکان با اختلال طیف اتیسم پیشنهاد داد.

کلیدواژه ها:

اختلال طیف اتیسم ، اجتناب تجربه ای ، درمان مبتنی بر شفقت