بررسی نقش طراحی مراکز بازی کودک محور در ارتقای مهارتهای اجتماعی کودکان (مطالعه موردی مشهد)

رشد سریع شهرنشینی و تغییر سبک زندگی کودکان نیاز به فضاهای آموزشی تفریحی کارآمد و هدفمند را بیش از پیش آشکار ساخته است. بازیهای گروهی به عنوان یکی از موثرترین ابزارهای یادگیری غیرمستقیم نقش مهمی در ارتقای مهارتهای اجتماعی و تقویت تعاملات میان فردی کودکان ایفا می کنند. با این حال بسیاری از فضاهای بازی موجود یا کارکردی صرفا سرگرم کننده دارند و یا بدون توجه به ابعاد روانشناختی و اجتماعی طراحی شده اند، که این امر موجب کاهش کارایی آنها در پرورش مهارتهای ارتباطی کودکان می شود. ضرورت این تحقیق در پرداختن به طراحی مراکز بازی کودک محور با تمرکز بر ایجاد بسترهایی برای یادگیری اجتماعی و تعامل گروهی نهفته است. روش پژوهش حاضر توصیفی-تحلیلی با رویکرد ترکیبی است. در گام نخست مبانی نظری مرتبط با روانشناسی رشد کودک نقش بازیهای گروهی در مهارت آموزی اجتماعی و اصول معماری کودک محور بررسی شد. سپس نمونه های موفق داخلی و بین المللی در زمینه مراکز بازی و یادگیری تحلیل و مقایسه گردید تا شاخص های طراحی کاربر محور و تعامل زا استخراج شوند. یافته ها نشان می دهد که تلفیق اصول طراحی انعطاف پذیر فضاهای مشارکتی و عناصر بومی فرهنگی علاوه بر افزایش جذابیت محیط، موجب تقویت حس تعلق، همکاری، مسئولیت پذیری و اعتماد به نفس کودکان می شود. نتیجه گیری پژوهش بر اهمیت طراحی مرکز بازی های گروهی کودک محور در مشهد با رویکرد ارتقای مهارت های اجتماعی تاکید دارد و چارچوبی عملی برای ایجاد فضاهای آموزشی-تفریحی ارائه می کند که می تواند به عنوان الگویی کارآمد در برنامه ریزی معماری شهری کودک محور مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

مرکز بازی کودک محور ، مهارتهای اجتماعی ، تعامل گروهی ، طراحی معماری ، هویت فرهنگی ، فضاهای آموزشی-تفریحی