عارضه جنون در نکاح و تاثیر آن بر حقوق مالی زوجه در حقوق ایران و فقه

ازدواج در حقوق ایران به دو صورت دائم و موقت منعقد می شود و در هر دو نوع زن و مرد دارای حقوق و تکالیف مالی و غیرمالی هستند. نکاح عقدی مهم و محترم است و انحلال آن به سادگی ممکن نیست؛ قانون تنها در موارد محدود حق فسخ را برای طرفین پیش بینی کرده است یکی از این موارد جنون هر یک از زوجین است. در روان پزشکی جنون به اختلالی گفته می شود که قدرت تشخیص واقعیت را از فرد سلب می کند و معمولا با توهم یا هذیان همراه است. قانون مدنی تعریف صریحی از جنون ارائه نکرده، اما بر پایه نظر فقها، جنون به معنای اختلال عقل و از بین رفتن قوه تمییز است. بنابراین حالت هایی مانند فراموشی های زودگذر، بیهوشی های ناشی از هیجان یا بیماری صرع جنون محسوب نمی شوند. جنون از عیوب مشترک زن و مرد است و اگر پیش از عقد وجود داشته باشد برای طرف مقابل حق فسخ ایجاد می کند. این عارضه می تواند، آنی، ادواری یا مستمر باشد و مطابق ماده ۱۱۲۱ قانون مدنی، در صورتی که حالت استقرار داشته باشد تفاوتی میان نوع مستمر یا ادواری آن وجود ندارد و حق فسخ برقرار است. در خصوص آثار مالی فسخ اگر عقد پیش از نزدیکی و به سبب جنون فسخ شود مهریه ای به زن تعلق نمی گیرد اما اگر پس از نزدیکی فسخ صورت گیرد زن مستحق دریافت تمام مهریه خواهد بود. با توجه به اینکه غالبا فسخ پیش از نزدیکی رخ می دهد ممکن است طلاق برای زن از نظر مالی گزینه مناسب تری باشد زیرا می تواند از نفقه ایام زوجیت و بخشی از مهریه بهره مند شود.

کلیدواژه ها:

جنون ، نکاح ، حقوق مالی ، زوجه ، حقوق ایران ، فقه