میزان آگاهی و نگرش معلمان ابتدایی نسبت به حقوق کودک و رابطه آن با شیوه های مدیریت کلاس و حل تعارض

حقوق کودک به عنوان یکی از مولفه های اساسی توسعه پایدار انسانی جایگاه ویژه ای در نظام های آموزشی جهان یافته است. کنوانسیون حقوق کودک که در سال ۱۹۸۹ به تصویب سازمان ملل متحد رسید و جمهوری اسلامی ایران نیز در سال ۱۹۹۴ به آن پیوست، چارچوبی جامع برای حمایت از کودکان در حوزه های مدنی، سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی فراهم می آورد. در این میان، نظام آموزشی به مثابه نهادی کلیدی در تحقق و تضمین این حقوق عمل می کند زیرا مدرسه محیطی است که کودکان بخش قابل توجهی از وقت خود را در آن سپری می کنند و معلمان به عنوان ناظران اصلی بر روند آموزش و تربیت، نقش بی بدیلی در اجرای این حقوق ایفا می نمایند. با وجود اهمیت این موضوع، پژوهش های محدودی در بافت ایرانی به بررسی رابطه بین آگاهی و نگرش معلمان از حقوق کودک و شیوه های مدیریت کلاس و حل تعارض آنها پرداخته اند. این شکاف پژوهشی ضرورت انجام مروری جامع و تحلیلی را دوچندان می سازد. این مقاله یک مرور نظام مند و تحلیلی از ادبیات موجود در زمینه آگاهی و نگرش معلمان ابتدایی نسبت به حقوق کودک و ارتباط آن با شیوه های مدیریت کلاس و حل تعارض است. دامنه زمانی این مرور از سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۲۴ را در بر می گیرد و از پایگاه های داده داخلی و بین المللی شامل Scopus، PubMed، SID، ERIC و Magiran استفاده شده است. معیارهای گنجایش شامل مقالات هم نظر، گزارش های پژوهشی و پایان نامه های مرتبط بوده است. نتیجه اینکه افزایش آگاهی معلمان از حقوق کودک می تواند منجر به بهبود شیوه های مدیریت کلاس و روش های موثرتر حل تعارض گردد. با این حال در چارچوب ایران شکاف عمیقی بین نگرش مثبت معلمان و عملکرد واقعی آنها وجود دارد که نیازمند بازنگری جدی در برنامه های آموزش معلم و تدوین سیاست های ملی در این حوزه است.

کلیدواژه ها:

آگاهی معلمان ، نگرش معلمان ، حقوق کودک ، مدیریت کلاس ، حل تعارض ، آموزش ابتدایی ، ایران