ارزیابی خسارت از طریق روش تنزیل جریان وجوه نقد (DCF) در آرای دیوان داوری ایکسید (ICSID)

روش تنزیل جریان وجوه نقد (DCF) به عنوان یکی از دقیق ترین اما در عین حال بحث برانگیزترین ابزارهای ارزیابی خسارت در داوری های سرمایه گذاری بین المللی به ویژه در صنایع انرژی و زیرساخت، شناخته می شود. این روش که ریشه در امور مالی شرکتی دارد برآوردی از ارزش فعلی جریان های نقدی آتی یک سرمایه گذاری را بر اساس فرض شرکت در حال فعالیت (going concern) ارائه می دهد. با این حال دیوان های داوری ایکسید در کاربست این روش با چالش های نظری و عملی متعددی مواجه بوده اند که از آن جمله می توان به نحوه برخورد با پیش بینی های سفته بازانه (LARAH v. Uruguay)، فقدان سابقه عملیاتی (Arif v. Moldova)، تعیین نرخ تنزیل مناسب (Total v. Argentina) و احراز وضعیت شرکت در حال فعالیت (AAPL v. Sri Lanka) اشاره کرد. این مقاله با روشی تحلیلی تطبیقی و با بررسی بیش از ۱۵ رای و منبع علمی معتبر، الگوهای تکرار شونده در رویه ایکسید را شناسایی کرده و نشان می دهد که علیرغم فقدان یک رویکرد واحد می توان ضابطه های سه لایه برای پذیرش روش DCF ارائه داد: (۱) وجود سابقه عملیاتی کافی برای سرمایه گذاری و احراز going concern، (۲) قابلیت اتکای پیش بینی های مالی مبتنی بر شواهد عینی و نه فرضیات خوش بینانه و (۳) شفافیت کامل و قابلیت تایید فرضیات به کار رفته در مدل به ویژه نرخ تنزیل. این مقاله در پایان چارچوبی پیشنهادی برای داوران ارائه می دهد تا از سلیقه ای عمل کردن جلوگیری کرده و به وحدت رویه در این حوزه یاری رساند.

کلیدواژه ها:

تنزیل وجوه نقد ، ICSID ، Discounted Cash flow ، نرخ تنزیل ، شرکت در حال فعالیت