مطالعه تطبیقی قراردادهای بین المللی ساخت شهرک های مسکونی در حقوق ایران و انگلیس

قراردادهای ساخت شهرک های مسکونی از مهم ترین اشکال سرمایه گذاری در حوزه عمران و توسعه شهری به شمار می روند و به دلیل پیچیدگی، فنی، حجم بالای سرمایه و تعدد بازیگران مستلزم انتخاب قالب حقوقی مناسب هستند. هدف این پژوهش، تحلیل تطبیقی قالب های حقوقی حاکم بر این قراردادها در نظام حقوقی ایران و انگلستان است. یافته ها نشان می دهد که در حقوق ایران قراردادهای مشارکت در ساخت عمدتا به عنوان قراردادهای نامعین مبتنی بر ماده ۱۰ قانون مدنی تنظیم می شوند در حالی که در حقوق انگلستان ساختار مشارکت مدنی (Joint Venture) و قراردادهای توسعه (Development Agreements) با بهره گیری از الگوهای استاندارد قراردادی چارچوب منسجم تری برای تخصیص ریسک، تعیین مسئولیت و انحلال ارائه می دهند. تفاوت دو نظام در حوزه تخصیص ریسک، اسباب خاتمه قرارداد و شیوه جبران خسارت، آثار مهمی بر امنیت سرمایه گذاری دارد. نتیجه پژوهش نشان می دهد که بهره گیری از الگوهای استاندارد تخصیص ریسک و شفاف سازی تعهدات متقابل می تواند کارآمدی قراردادهای ساخت شهرک در ایران را ارتقا دهد.

کلیدواژه ها:

مشارکت در ساخت ، شهرک مسکونی ، قراردادها ، حقوق ایران ، حقوق انگلستان