برنامه ریزی شهری در مواجهه با سکونت پذیری آینده و تغییرات سبک زندگی شهری

پژوهش حاضر با تمرکز بر شکاف نظری و تجربی میان جریان نوظهور اعیان سازی دیجیتال و حفظ اصالت سکونت در بافت های تاریخی و میانی شهرها تدوین شده است. پژوهش از این پیش فرض آغاز می کند که تحول دیجیتال نه صرفا به تغییر شیوه های زیست بلکه به تغییر بنیان های ارزش فضایی و اجتماعی منجر شده است؛ بدین معنا که داده تصویر و بازنمایی جایگزین حضور جسمانی و استمرار سکونتی شده اند. هدف این مطالعه واکاوی سازوکارهای کالایی شدن سکونت در بستر اقتصاد پلتفرمی و تحلیل اثرات آن بر پیوستگی اجتماعی، ساختار فضایی و میراث زیسته محلات قدیمی است. روش پژوهش بر پایه تحلیل کتابخانه ای و مروری نظام مند بر ادبیات بین المللی حوزه شهرسازی، انتقادی اقتصاد دیجیتال و حفاظت شهری بنا شده و با دسته بندی یافته ها در سه مقیاس کالبدی، اجتماعی و ارزشی روند بازآرایی فضا را ردیابی می کند. یافته ها نشان می دهد اعیان سازی دیجیتال با انتقال ارزش سکونت از «زیست روزمره» به «بازنمایی قابل عرضه» پیوند میان ساکن و فضا را تضعیف کرده و با ایجاد قطبی شدگی اطلاعاتی منجر به جابه جایی نامرئی جمعیتی و فرسایش حافظه محله شده است. فرایند حفاظت سنتی در برابر این تحول ناکارآمد بوده زیرا از لایه های غیرفیزیکی اصالت غافل مانده است. بررسی ساختارهای تطبیقی حاکی از ضرورت تنظیم گری نوین در بهره برداری سکونتی، تثبیت کاربری های خرد و حفظ تنوع اجتماعی به عنوان پیش شرط پایداری فضایی است. نتیجه پژوهش تاکید می کند که توازن میان اقتصاد دیجیتال و استمرار سکونت تنها از رهگذر بازتعریف مفهوم اصالت در پیوند با پویایی اجتماعی و عدالت فضایی قابل تحقق است.

کلیدواژه ها:

اعیان سازی دیجیتال ، اصالت سکونت ، بافت های تاریخی ، پایداری فضایی