مبانی زیبایی شناسی شهر در هنر اسلامی

به طور کلی هنراسلامی، هنری است که در ذیل تعالیم و احکام اسلام تبلور یافته است. عناصر گوناگونی تجربه فراطبیعی اسلامی رابه تجربه هنری پیوند می دهند. در این آئین حیطه هنر و زیبایی عمدتاً وام دار معرفت دینی است. اسلامی به عنوان آئینی که از سوی ایزد یکتا به سوی انسان ا ارسال شده، هم زمان با زمینی شدن به گونه پدیده ای فرهنگی برای اناسن های درآمد، در این حال هنر به عنوان نمودی مشخص در جوار شریعت متولد شد و به زیست خود ادامه داد. به طور کلی در جوامع اسلامی دین و هنر پابه پای یکدیگر رشد نمودند. لذا ضرورت دارد که از منظر هنر اسلامی، جایگاه شهر و شهرنشینی بازنگری شود. مقاله حاضر برآن خواهد بود تا ویژگی های زیبایی آن وجه از هنرهای اسلامی را که در جهت تعالی زیبایی شهر ایفای نقش نموده اند را شناسایی کند تا راهی برای جلوگیری از این بحران پیش روی جوامع اسلامی بیابد چرا که در شهرهای جدید ساخته شده این جوامع، هیچ رنگ و بویی از هنر اسلامی دیده نمی شود و این شهرها تفاوت چندانی با شهرهای غربی ندارند. چه بسا ضروری است که شهرهای اسلامی قبل از هر چیز بیانگر اوج تمدن اسلامی باشند. پرسش اصلی اینمقاله آن است که از منظر هنر اسلامی، زیبایی در تفکر حاکم بر شهر و روابط آن در شهر چه مبانی و زیرمجموعه هایی دارد؟ روش تحقیق مقاله بر مبنای روش تحقیق توصیفی- تحلیلی- تفسیری و بهره مندی از شیوه گردآوری اطلاعات به صورت مطالعات کتابخانه ای بوده است. در راستای بدست آمدن نتایج، به ارتباط صفت زیبایی با سایر صفات شهر اسلامی پرداخته و مشخص گردید که زیبایی در تجلی یافتن سایر صفات شهر اسلامی از مهمترین و اساسی ترین پیش نیازهاست و این زیبایی در شهر با عواملی چون توازن، تناسب، تعادل، تباین و ... نمود می یابد.

کلیدواژه ها:

زیبایی ، شهر ، هنر اسلامی ، شهرسازی اسلامی