راهنمای طراحی گردشگری بومی بر مبنای ا کوتوریسم در منطقه طالقان

اکوتوریسم به معنی امیزه ای از مفاهیم محیط زیست و زیستگاه، بیش از هر چیز تداعی کننده ی طبیعت است. با توجه به معنای لغوی این واژه در زبان فاری، مفهوم گردشگری طبیعی از مفاهیمی است که می تواند در کشوری چون ایران، به جهت برخورداری از تنوع مکانی و زمانی، شرایط آب و هوایی و دارا بودن آداب و رسوم متعدد و آثار باستانی و سرزمین های فرهنگی گوناگون، کاربرد فراوان داشته باشد. این مفهوم به عنوان ابزاری برای دستیابی به توسعه پایدار و نیز بالا بردن سطح کیفی زندگی مردم مختلف از جایگاه ویژه ای در میان انواع گردشگری ها برخوردار است. بر این اساس در کشورهای مختلف اروپایی و آمریکایی اقدامات متفاوتی در این زمینه صورت گرفته که در جهت تقویت اکوتوریسم نقش به سزایی را ایفا کرده است. در ایران نیز نمونه هایی از این دست نظیر خوشه ساربوم گردی و موزه میراث روستایی گیلان وجود دارد که با توجه به ویژگی های ایران پتانسیل گسترش دارد. در این راستا پس از شرح مکان های اجرا شده در نمونه های ایرانی و خارجی، منطقه ی طالقان به عنوان نمونه موردی در این پژوهش انتخاب شده است. روش پژوهش در نمونه موردی بدین شکل است که منطقه طالقان با توجه به نمایانگرهای ارائه شده توسط متیوکروما مورد بررسی قرار گرفته و به روش AHP ارزیابی شده است. سپس با توجه به اولویت های به دست آمده از نتایج ارزیابی، محدوده ای که شاخص های مناسب را برای اکوتوریسم داشته باشد انتخاب شده و راهنمای طراحی برای آن ارائه می گردد.

کلیدواژه ها:

اکوتوریسم ، پایداری ، گردشگری بومی ، اکوموزه