تجلی اصول معماری پایدار در معماری بومی ایران (نمونه موردی: منطقه اورامانات)

با بررسی دیدگاه های معماری اسلامی ایرانی با تأکید بر اصول ارائه شده استاد پیرنیا (مردم واری، استفاده از مصالح بوم آورد، نیارش، درون گرایی و پرهیز از بیهودگی) و معماری بومی که پژوهش هایی در باب شناخت آن به نیم قرن سابقه هم نمی رسد، می توان به شناخت معماری پایدار که از مباحث و نیازهای مبرم جامعه امروز جهانی است منجر گردد. معاری طبیعی از توجه صرف به ابعاد فرهنگی و اجتماعی پارا فراتر گذاشته و جنبه های فیزیکی، روحی و روانی بشر و ارتباط وی با دنیای پیرامون را مدنظر قرار می دهد و در زمانی که معماری روز شدیدداً وابسته به اقتصاد، تکنیک مقررات است معماری طبیعی این موارد را با ابعاد زیستی، فرهنگی و روحی بشر گره می زند. در این مقاله سعی بر آن است که روستای اورمان تخت از روستاهای صاحب سبک توابع استان کردستان، که نمونه ای از معماری بومی، طراحی شده بر اساس چرخه زیستی و ارزشهای انسانی، استفاده از منابع موجود در طبیعت منطقه بدون آسیب رسانی به محیط، همزیستی با طبیعت با توجه به ارزش های معنوی، زیبایی شناسانه و ا نسانی که در نهایت احترام به طبیعت را الگوی شکل گیری بافت خود قرار داده است را مورد بررسی قرار داده و به ارائه راهکارهایی برگرفته از معماری بومی ایرانی در قالب معاری پایدار خواهد رسید.

کلیدواژه ها:

معماری پایدار ، طراحی پایدار ، معماری بومی ، منطقه اورامانات ، اصول معماری پایدار در منطقه اورامانات