تاثیر اضطراب ناشی از بلاتکلیفی سیاسی در دوران آتش بس موقت در جنگ ایران و آمریکا بر تاب آوری سازمانی اپراتورهای بخش عملیات و دیسپاچینگ شرکت برق منطقه ای گیلان

هدف: پژوهش حاضر با رویکردی تلفیقی از روانشناسی بالینی، مدیریت منابع انسانی و مدیریت بحران، به بررسی تاثیر اضطراب ناشی از بلاتکلیفی سیاسی در بستر آتش بس موقت جنگ ایران و آمریکا بر تاب آوری سازمانی اپراتورهای بخش عملیات و دیسپاچینگ شرکت برق منطقه ای گیلان می پردازد. روش شناسی: این پژوهش از نوع توصیفی همبستگی است. جامعه آماری شامل کلیه اپراتورها و تکنسین های اتاق فرمان و دیسپاچینگ شرکت برق منطقه ای (گیلان) در سال ۱۴۰۵ است. نمونه گیری به روش هدفمند و در دسترس انجام شد و ۱۲۰ پرسشنامه معتبر مقیاس عدم تحمل بلاتکلیفی ۱۲ IUS و پرسشنامه تاب آوری سازمانی ۱۰-CD-RISC مورد تحلیل قرار گرفت. یافته ها: نتایج آزمون همبستگی پیرسون نشان داد که بین اضطراب بلاتکلیفی و تاب آوری سازمانی اپراتورها رابطه منفی و معناداری وجود دارد. (۰,۰۱>P) یافته ها حاکی از آن است که وضعیت «نه جنگ نه صلح» و ابهام ناشی از آتش بس موقت، با ایجاد فشار روانی و «فلج تحلیلی»، توانایی اپراتورهای خط مقدم صنعت برق را برای تصمیم گیری سریع و بازگشت پذیری پس از شوک های احتمالی به شبکه به شدت کاهش می دهد. نتیجه گیری: بلاتکلیفی در سطح کلان سیاسی به عنوان یک عامل فرساینده از طریق تخریب زیرساخت های روانی کارکنان حیاتی، چابکی و تاب آوری سیستم های حساس زیربنایی و حیاتی را تهدید می کند. بر این اساس پیشنهاد می شود مدیران ارشد صنعت برق در دوران تعلیق و آتش بس موقت، با استقرار نظام های مدیریت ابهام و ارائه حمایت های روانی-تخصصی، از افت توان عملیاتی اپراتورها در مواجهه با سناریوهای بحرانی جلوگیری نمایند.

کلیدواژه ها:

بلاتکلیفی ، سیاسی ، آتش بس موقت ، تاب آوری سازمانی ، اپراتورهای دیسپاچینگ ، اضطراب ، ابهام ، VUCA