اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر مشکلات خواب کارکنان با سندرم خستگی مزمن در آموزش و پرورش شهر ارومیه

هدف: سندرم خستگی مزمن با مشکلات جسمانی و روانشناختی متعددی همراه است که می تواند بر کیفیت خواب افراد تاثیر منفی بگذارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر بخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر مشکلات خواب کارکنان مبتلا به سندرم خستگی مزمن انجام شد. روش: این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کارکنان بخش اداری آموزش و پرورش شهر ارومیه در سال ۱۴۰۴ بود. پس از غربالگری، کارکنان مبتلا به سندرم خستگی مزمن ۳۰ نفر به روش هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل هر گروه ۱۵ نفر جایگزین شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه علائم دوپال (جیسون و همکاران، ۲۰۱۰) و پرسشنامه کیفیت خواب پیتزبورگ (بویز و همکاران، ۱۹۸۹) بود. گروه آزمایش مداخله درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد را دریافت کرد و داده ها در سه مرحله پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری جمع آوری و با استفاده از تحلیل واریانس آمیخته با اندازه گیری مکرر تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد به طور معناداری موجب کاهش مشکلات خواب کارکنان مبتلا به سندرم خستگی مزمن شد (۰/۰۱>P). همچنین نتایج مرحله پیگیری نشان داد که اثرات مداخله در طول زمان پایدار باقی مانده است. نتیجه گیری: نتایج پژوهش نشان داد که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد در کاهش مشکلات خواب کارکنان مبتلا به سندرم خستگی مزمن اثر بخش است؛ بنابراین می توان از این رویکرد به عنوان یک مداخله موثر در بهبود سلامت روان و کیفیت خواب کارکنان استفاده کرد.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد ، همدلی ، سندرم خستگی مزمن