تعیین رابطه همدلی زناشویی و شفقت به خود با تاب آوری در زنان نابارور

هدف پژوهش حاضر تعیین رابطه همدلی زناشویی و شفقت به خود با تاب آوری در زنان نابارور بود. روش پژوهش توصیفی همبستگی بود. بدین منظور از بین کلیه زنان نابارور شهر تبریز که در سال ۱۴۰۴ به مراکز ناباروری شهر تبریز مراجعه کرده بودند ۱۵۰ نفر با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و با استفاده از پرسشنامه های تاب آوری کانر و دیویدسون، همدلی زناشویی جولیف و فارینگتون و خود شفقت ورزی رایس مورد آزمون قرار گرفتند. به منظور تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون همبستگی پیرسون و آزمون رگرسیون چندگانه استفاده شد. نتایج نشان دادند که بین همدلی زناشویی (همدلی عاطفی و همدلی شناختی) و مولفه های مهربانی با خود، اشتراک انسانی و بهوشیاری متغیر شفقت به خود با تاب آوری زنان نابارور رابطه مثبت و معنادار و بین مولفه های قضاوت کردن، خودانزوا و همانندسازی افراطی با تاب آوری زنان نابارور رابطه منفی و معنادار وجود دارد (p>۰/۰۰۱). همچنین همدلی زناشویی و شفقت به خود توانایی پیش بینی تاب آوری در زنان نابارور را دارند (p>۰/۰۰۱). بنابراین می توان نتیجه گرفت که افزایش همدلی زناشویی و شفقت به خود می تواند تاب آوری روانی زنان نابارور را افزایش دهد.

کلیدواژه ها:

همدلی ، زناشویی ، شفقت به خود ، تاب آوری ، ناباروری ، زنان نابارور