بررسی تفاوت های جنسیتی در خودشیفتگی آسیب پذیر و بزرگ منشانه، خیال پردازی ناسازگار و اجتناب تجربه ای

پژوهش حاضر با هدف مقایسه تفاوت های جنسیتی در خودشیفتگی (بزرگ منشانه و آسیب پذیر)، خیال پردازی ناسازگار و اجتناب تجربی در دانشجویان دانشگاه محقق اردبیلی انجام شد. روش پژوهش توصیفی-همبستگی بود و جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان دانشگاه در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ (۱۵,۱۷۳ نفر) بود. نمونه شامل ۲۸۰ دانشجو (۱۴۴ زن و ۱۳۶ مرد) بود که به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس خودشیفتگی مرضی (B-PNI) مقیاس خیال پردازی ناسازگار (MDS-۱۶) و مقیاس پذیرش و عمل نسخه دوم (AAQ-II) بودند که ویژگی های روان سنجی مطلوب آن ها در جامعه ایرانی تایید شده است. داده ها با استفاده از آزمون t مستقل و اندازه اثر کوهن تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که زنان به طور معنادار (۰٫۰۰۱p<) نمرات بالاتری در اجتناب تجربه ای (d=۱٫۰۳)، خودشیفتگی آسیب پذیر (d=۰٫۶۲) و خیال پردازی ناسازگار (d=۰٫۸۰) کسب کردند، در حالی که مردان در خودشیفتگی بزرگ منشانه نمرات بالاتری داشتند (d=۲٫۳۷). این تفاوت ها با اندازه اثر بزرگ تا بسیار بزرگ همراه بودند. نتایج با ادبیات موجود همخوانی دارد و تفاوت های جنسیتی را به عوامل زیستی، فرهنگی و رشدی نسبت می دهد. زنان بیشتر به الگوهای درونی و اجتنابی روی می آورند، در حالی که مردان خودشیفتگی را به صورت آشکار و سلطه جویانه بیان می کنند. محدودیت های پژوهش شامل وابستگی به روش خودگزارشی و تمرکز بر نمونه دانشجویی ایرانی است. پیشنهاد می شود تحقیقات آینده با روش های طولی و چندفرهنگی روابط علی این سازه ها را بررسی کنند تا مداخلات جنسیت محور موثری طراحی شود.

کلیدواژه ها:

خودشیفتگی بزرگ منشانه ، خودشیفتگی آسیب پذیر ، خیال پردازی ناسازگار ، اجتناب تجربه ای ، تفاوت های جنسیتی