اثربخشی درمان مبتنی بر ذهنی سازی بر افکار خودکشی و دلبستگی ناایمن در افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی

افراد دارای اختلال شخصیت مرزی یکی از گروه های در معرض خطر خودکشی می باشند. یکی از مهم ترین رفتارهای خودکشی گرا، افکار خودکشی است که یک پیش بینی کننده مهم در خودکشی کامل است. درمان مبتنی بر ذهنی سازی نقش عنصری و کلیدی در بهبود زندگی و درمان آنها دارد. هدف از مطالعه حاضر بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر ذهنی سازی بر افکار خودکشی و دلبستگی ناایمن در افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی بود. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی است. این پژوهش در دسته پژوهش های نیمه تجربی قرار می گیرد و طرح پژوهش به صورت دو گروهی است. گروه آزمایش و گروه گواه و شامل دو مرحله پیش آزمون و پس آزمون می باشد. جامعه آماری پژوهش افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی مراجعه کننده به مراکز و کلینیک های خدمات روان شناختی شهرستان نطنز در سال ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بودند که از بین آنها ۳۰ نفر مبتلا به اختلال شخصیت مرزی به شیوه نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و برای گروه آزمایشی ۸ جلسه درمان ذهنی سازی ارائه گردید و گروه گواه هیچ گونه آموزشی دریافت نکرد. ابزار اندازه گیری پژوهش، پرسشنامه افکار خودکشی (BSSI) بک و پرسشنامه دلبستگی ناایمن (AAI) هازان و شاور بود که به عنوان پیش آزمون و پس آزمون در هر دو گروه اجرا شد. تجزیه و تحلیل اطلاعات به دست آمده از اجرای پرسشنامه ها از طریق نرم افزار SPSS نسخه ۲۴ در دو بخش توصیفی و استنباطی (تحلیل کوواریانس چندمتغیره) انجام گرفت. نتایج نشان داد که درمان مبتنی بر ذهنی سازی می تواند به عنوان مداخله ای موثر برای بهبود دلبستگی ناایمن و کاهش افکار خودکشی در افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی مورد استفاده قرار گیرد (P<۰.۰۱).

کلیدواژه ها:

درمان ذهنی سازی ، افکار خودکشی ، دلبستگی ناایمن ، اختلال شخصیت مرزی