ارزیابی نابرابری در توسعه زیرساخت های نقشه برداری و اطلاعات مکانی در استان های ایران

این پژوهش با هدف تحلیل نابرابری ها در توسعه زیرساخت های نقشه برداری و اطلاعات مکانی در استان های ایران انجام شد. یافته ها نشان می دهد توسعه این زیرساخت ها در کشور از الگوی متوازنی پیروی نکرده و شکاف عمیقی بین مناطق مختلف وجود دارد. بررسی ها حاکی از آن است که استان های مرکزی و شمال غربی اگرچه از وضعیت بهتری برخوردارند، اما این برخورداری نسبی بوده و حتی این مناطق نیز با چالش های متعددی در زمینه تجهیزات، نیروی انسانی و اعتبارات روبرو هستند. در مقابل، استان های مرزی به ویژه در نواحی شرق، غرب و جنوب غرب کشور با محرومیت مضاعفی مواجه اند. این نابرابری تنها به کمبود منابع مالی و تجهیزات محدود نشده، بلکه عواملی چون مدیریت ناکارآمد، ضعف در نظام برنامه ریزی و فقدان اراده سیاسی برای تحقق عدالت جغرافیایی در تشدید این نابرابری نقش داشته اند. بر این اساس، پیشنهاداتی در سطوح مختلف ارائه شده که از مهم ترین آنها می توان به تدوین سند ملی توسعه متوازن زیرساخت های اطلاعات مکانی با تاکید بر اولویت بندی مناطق محروم، ایجاد سامانه پایش یکپارچه برای رصد مستمر شکاف بین استان ها، اجرای طرح جامع جذب و آموزش و توانمندسازی نیروی انسانی در استان های محروم و استقرار نظام استاندارد ملی خدمات مکانی برای تضمین کیفیت یکسان در سطح کشور اشاره کرد. تحقق عدالت در برخورداری از زیرساخت های نقشه برداری و اطلاعات مکانی، نیازمند عزمی ملی و برنامه ای جامع است که زمینه ساز توسعه متوازن و پایدار در سراسر کشور خواهد بود.

کلیدواژه ها:

توسعه نابرابر ، اطلاعات مکانی ، زیرساخت های نقشه برداری ، استان های ایران ، عدالت ، برنامه ریزی منطقه ای