شبیه سازی و تجسم سه بعدی مسیر ماهواره های GNSS در محیط متاورسی ژئودتیکی

در سال های اخیر، ترکیب علوم مکانی با فناوری های نوینی همچون متاورس، دوقلوی دیجیتال و هوش مصنوعی، مسیر تازه ای را در تحلیل و تجسم داده های ژئودتیکی گشوده است. در این پژوهش، با هدف بازنمایی تعاملی و سه بعدی سامانه های ناوبری ماهواره ای جهانی (GNSS)، یک محیط متاورسی ژئودتیکی توسعه داده شد که در آن مسیر حرکتی ماهواره های منظومه های GPS، Galileo، GLONASS و BeiDou بر اساس داده های واقعی TLE شبیه سازی و تجسم یافت. در این فرایند، با بهره گیری از مدل دینامیکی SGP۴، موقعیت آنی ماهواره ها نسبت به ایستگاه زمینی (نمونه موردی: تهران) در بازه های زمانی پیوسته محاسبه گردید. سپس با استفاده از کتابخانه ی Plotly، مدارهای سه بعدی، نقشه ی پوشش مکانی و محدوده ی دید ایستگاه زمینی به صورت تعاملی در محیط وب بازنمایی شدند. نتایج نشان داد که به کارگیری محیط های متاورسی می تواند درک هندسی از رفتار فضایی منظومه های GNSS را ارتقا دهد و زمینه ساز توسعه ی دوقلوهای دیجیتال زمین و کاربردهای آموزشی و پژوهشی در ژئودزی هوشمند باشد. این پژوهش گامی در جهت پیوند میان فناوری های مکانی و مفاهیم متاورسی در راستای ایجاد بسترهای نوین تحلیل فضایی و تعامل انسان–فضا به شمار می آید.

کلیدواژه ها:

GNSS ، شبیه سازی سه بعدی ، متاورس ژئودتیکی ، مدل مداری ، تجسم داده های مکانی