مطالعه تغییر شکل پسالرزه ای زمین لرزه ۲۰۱۳ سراوان Mw ۷.۷با استفاده از سری زمانی تصاویر تداخل سنجی راداری

در این پژوهش، تغییر شکل پسالرزه ای ناشی از زمین لرزه سراوان که با بزرگای Mw ۷.۷ در تاریخ ۱۶ آوریل ۲۰۱۳ رخ داده است، با استفاده از تحلیل سری زمانی تصاویر Sentinel-۱A مورد بررسی قرار گرفته است. زمین لرزه سراوان که در منشور برافزایشی پهنه فرورانش مکران رخ داد، موجب جابجایی حین زلزله قابل توجه، به میزان حدود ۲۹ سانتی متر شد. نتایج بدست آمده از سری زمانی نشان می دهد که در طول هفت سال پس از زمین لرزه، بیشینه ی جابجایی تجمعی پسالرزه ای حدود ۲۰ میلی متر بوده و نرخ متوسط تغییر شکل در راستای دید ماهواره حدود ۳ میلی متر در سال برآورد می شود. تجزیه میانگین سرعت فاز پسالرزه ای به مولفه های قائم و شرقی–غربی نشان دهنده ی بالاآمدگی زمین و حرکت به سمت غرب در محدوده کانونی زمین لرزه است. این الگوی بالاآمدگی پسالرزه ای در تضاد با نشست زمین در فاز حین زلزله است. تحلیل سازوکارهای پسالرزه ای نشان می دهد که واهلش ویسکوالاستیک در پوسته زیرین و گوشته بالایی، عامل اصلی این تغییر شکل است.

کلیدواژه ها:

زمین لرزه سراوان ، فرورانش مکران ، تداخل سنجی راداری ، فاز پسالرزه ، سازوکار واهلش ویسکوالاستیک