اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر روابط بین فردی کارکنان با سندروم خستگی مزمن در آموزش و پرورش شهر ارومیه

هدف: سندرم خستگی مزمن با مشکلات جسمانی و روانشناختی متعددی همراه است که می تواند بر روابط بین فردی افراد تاثیر منفی بگذارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر روابط بین فردی کارکنان مبتلا به سندرم خستگی مزمن انجام شد. روش: این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کارکنان بخش اداری آموزش و پرورش شهر ارومیه در سال ۱۴۰۴ بود. پس از غربالگری، کارکنان مبتلا به سندرم خستگی مزمن، ۳۰ نفر به روش هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل، هر گروه ۱۵ نفر جایگزین شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه علائم دوپال جیسون و همکاران ۲۰۱۰ و پرسشنامه مهارت های ارتباط بین فردی منجمی زاده (۱۳۹۱) بود. گروه آزمایش مداخله درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد را دریافت کرد و داده ها در سه مرحله پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری جمع آوری و با استفاده از تحلیل واریانس آمیخته با اندازه گیری مکرر تحلیل شدند. یافته ها: یافته ها نشان داد که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد به طور معناداری موجب افزایش روابط بین فردی کارکنان مبتلا به سندرم خستگی مزمن شد (۰/۰۱>P). همچنین نتایج مرحله پیگیری نشان داد که اثرات مداخله در طول زمان پایدار باقی مانده است. نتیجه گیری: نتایج پژوهش نشان داد که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد در افزایش روابط بین فردی کارکنان مبتلا به سندرم خستگی مزمن اثربخش است؛ بنابراین می توان از این رویکرد به عنوان یک مداخله موثر در بهبود روابط بین فردی و عملکرد اجتماعی کارکنان استفاده کرد.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد ، روابط بین فردی ، سندروم خستگی مزمن