بررسی نقش خانواده در نظام حکمرانی امنیت اجتماعی ایران تحلیل نقش نهاد خانواده در پیشگیری اجتماعی و تحکیم امنیت اجتماعی پایدار با تاکید بر ظرفیت های نوین فناورانه

امنیت اجتماعی به عنوان یکی از ارکان اصلی امنیت ملی جمهوری اسلامی ایران بر حفظ انسجام اجتماعی، مصون سازی جامعه در برابر آسیب های اجتماعی و تقویت سرمایه اجتماعی استوار است. نهاد خانواده به مثابه نخستین هسته اجتماعی و اصلی ترین کانون جامعه پذیری نقش راهبردی در پیشگیری اولیه و ثانویه از آسیب های اجتماعی و ایجاد تاب آوری اجتماعی دارد. این مقاله با هدف تبیین جایگاه خانواده در حکمرانی امنیت اجتماعی ایران و ارائه الگوی سیاستی برای ارتقای نقش خانواده در کاهش تهدیدات نرم و اجتماعی نگاشته شده است. روش تحقیق توصیفی - تحلیلی و مبتنی بر تحلیل اسناد بالادستی، ادبیات ایرانی - اسلامی امنیت، مبانی جرم شناسی و مطالعات سیاست گذاری امنیت اجتماعی است. یافته ها نشان می دهد که نقش خانواده در حکمرانی امنیت اجتماعی از سطح تربیت فردی فراتر رفته و به سطح قدرت سازی اجتماعی، بازدارندگی نرم و پدافند غیرعامل فرهنگی گسترش یافته است. سرمایه گذاری در تقویت خانواده موثرترین راهبرد در کاهش هزینه های ساختاری کنترل اجتماعی و تحقق امنیت اجتماعی پایدار محسوب می شود. با توجه به رشد تهدیدات نوپدید به ویژه در فضای مجازی، ظرفیت هوش مصنوعی در تشخیص زودهنگام آسیب ها، پایش رفتارهای پرخطر و توانمندسازی خانواده ها از طریق آموزش و هشداردهی هوشمند، می تواند معادلات حکمرانی امنیت اجتماعی را به نفع جامعه و خانواده تغییر دهد. بر این اساس مقاله حاضر پیشنهادهایی برای بازطراحی سیاست های امنیت اجتماعی در ایران بر اساس رویکرد خانواده محور و فناورانه ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

حکمرانی ، امنیت اجتماعی ، پیشگیری اجتماعی ، سرمایه اجتماعی ، تاب آوری ، هوش مصنوعی ، سیاست گذاری امنیت اجتماعی