تحلیل نقش حکمرانی یکپارچه در توسعه عدالت فضایی – سرزمینی

در دنیای معاصر که نابرابری های فضایی و سرزمینی به عنوان یکی از چالش های بنیادین توسعه پایدار ظاهر شده اند، حکمرانی یکپارچه به عنوان یک رویکرد چندسطحی و مشارکتی نقش محوری در پیشبرد عدالت فضایی - سرزمینی ایفا می کند. حکمرانی یکپارچه به عنوان ابزاری تحول آفرین نقش محوری در توسعه عدالت فضایی - سرزمینی ایفا می کند و از نابرابری های ساختاری به سمت انسجام پایدار حرکت می نماید. این مقاله با روش توصیفی-تحلیلی و با اتکا به مبانی نظری حکمرانی یکپارچه، به بررسی ابعاد، سازوکارها و مدل های موثر در کاهش نابرابری های فضایی می پردازد. یافته ها نشان می دهد که حکمرانی یکپارچه از طریق تقویت هماهنگی نهادی، برنامه ریزی فضایی یکپارچه، تخصیص عادلانه منابع، شفافیت و پاسخگویی و مشارکت فعال ذی نفعان محلی، زمینه ساز تحقق ابعاد سه گانه عدالت فضایی توزیعی، رویه ای و به رسمیت شناسی می شود. مدل های حکمرانی چندسطحی، شبکه ای و مشارکت محور به عنوان چارچوب های عملیاتی امکان مدیریت پیچیدگی های سرزمینی و کاهش شکاف مرکز-پیرامون را فراهم می کنند. در نهایت استقرار موفق این الگو مستلزم تحول در حوزه های نهادی، قانونی، مالی و اجتماعی است تا عدالت فضایی - سرزمینی به عنوان محور توسعه پایدار تثبیت گردد.

کلیدواژه ها:

حکمرانی یکپارچه ، عدالت فضایی - سرزمینی ، برنامه ریزی فضایی ، توسعه پایدار ، نابرابری منطقه ای