شیوه شناسی نظری نسبت حکمروایی شهری و برنامه ریزی شهری پایدار

حکمروایی محلی و نظام برنامه ریزی و مدیریت شهری اهداف این تحقیق مطالعه نظری ارتباط حکمروایی شهری و برنامه ریزی شهری پایدار می باشد. روش مطالعه اسنادی و تحلیل محتوا بوده است. برای تحلیل داده ها از تکنیک تحلیل محتوا و روش مروری استفاده شده است. این تکنیک به پژوهشگر امکان می دهد تا مفاهیم کلیدی، روابط میان آن ها و اثرات متقابل را به صورت نظام مند استخراج کند. این مطالعه بر پایه استدلال قیاس و استقراء است و هدف آن، دستیابی به بینشی جامع و نظری درباره تعامل میان حکمروایی شهری و برنامه ریزی شهری پایدار است. حکمروایی شهری بیانگر این است که همه شهروندان حق دارند در تصمیم گیری های موثر بر زندگی و معیشت خود به صورت مستقیم یا غیرمستقیم مشارکت داشته باشند و برنامه ریزی شهری پایدار به عنوان یکی از ابزارهای کلیدی مدیران شهری برای دستیابی به توسعه پایدار شناخته می شود. این نوع برنامه ریزی اهداف میان مدت و بلندمدت را محقق کرده و منابع موجود را با چشم اندازهای آینده هماهنگ می کند. نتایج تحقیق نشان داد که شاخص های حکمروایی شهری شامل اثربخشی و کارایی، مشارکت، پذیرش و پاسخگویی، مسئولیت پذیری، شفافیت، قانون مندی، توافق جمعی و عدالت و شاخص های برنامه ریزی شهری پایدار شامل اجتماعی، اقتصادی، کالبدی و زیست محیطی است. ضمن اینکه بر اساس مبانی نظری بین حکمروایی شهری و برنامه ریزی شهری پایدار رابطه معناداری وجود داشت.

کلیدواژه ها:

حکمروایی ، شهری ، برنامه ریزی شهری پایدار ، تبیین نظری