سنجش شکوفایی شهری از منظر الگوی توزیع عملکردها در ساختار فضایی شهر مطالعه موردی: شهر جدید سهند

شکوفایی شهری یکی از پارادایم های جدید پایداری است که برنامه اسکان بشر سازمان ملل متحد در سال ۲۰۱۲ مطرح کرده است. عوامل مختلفی تبیین کننده مفهوم شکوفایی شهری می باشند که یکی از مهم ترین این عوامل ساختار فضایی شهر از منظر الگوی توزیع متعادل عملکردها می باشد. پژوهش حاضر با هدف ارزیابی شکوفایی شهری از منظر الگوی توزیع عملکردها در ساختار فضایی شهر جدید سهند نگارش شده است. روش تحقیق در مطالعه حاضر کمی با هدف کاربردی و ماهیت تحلیل فضایی می باشد که در راستای تجزیه وتحلیل اطلاعات از مدل ضریب مکانی (LQ) و همچنین ابزار بافر، بیضی انحراف معیار، مرکز متوسط، شاخص نزدیک ترین همسایه و رگرسیون جغرافیایی وزنی در نرم افزار GIS استفاده شده است. یافته های تحقیق حاکی از آن است که مساحت محیط ساخته شده در شهر سهند ۸۲۶۹۸۴۷ مترمربع می باشد که از این مقدار بر اساس دسترسی به عملکردهای اصلی، ۲۱/۱۴ درصد در شرایط مطلوب، ۰۵/۲۶ درصد در شرایط مطلوبیت نسبی، ۸۵/۲۴ درصد در شرایط متوسط و ۸۹/۳۴ درصد در شرایط نامطلوب قرار داشته اند. همچنین نتایج حاصل از آزمون شاخص نزدیک ترین همسایه نشان از توزیع خوشه ای عملکردها در سطح شهر جدید سهند دارد. بر اساس رویکرد ضریب مکانی نیز تمرکزگرایی شدید با محوریت فاز ۱ و ناحیه ۱-۱ در شهر جدید سهند حاکم می باشد. بر مبنای مدل رگرسیون جغرافیایی وزنی می توان گفت که مطلوب ترین رابطه بین عملکردها با جمعیت مربوط به ناحیه ۱-۱ ۱ است. در نهایت می توان عنوان کرد که ساختار فضایی سهند از منظر الگوی توزیع عملکردها چندان متناسب تحقق شکوفایی شهری نمی باشد.

کلیدواژه ها:

تعادل فضایی ، ساختار فضایی ، شکوفایی شهری ، شهر جدید سهند ، عملکرد