معناشناسی علمی و فلسفی«والسماوات مطویات بیمینه» در تفاسیر قرآن کریم

هدف: این پژوهش به تحلیل معناشناختی و میان رشته ای عبارت قرآنی والسماوات مطویات بیمینه (زمر/۶۷) می پردازد تا ابعاد لغوی، تفسیری و ارتباط سازنده ی آن با یافته های معاصر کیهان شناسی را بررسی کند.روش: با استفاده از روش تحلیل محتوای کیفی و رویکرد تطبیقی، معنای واژگان کلیدی از منابع لغوی و قرآنی استخراج شده و تفاسیر مفسران برجسته(مانند طبری، زمخشری، علامه طباطبایی) تحلیل گردیده است. همچنین با اتخاذ چارچوب نظریه «تعامل سازنده علم و دین»، مفهوم «مطویات» در نسبت با مدل علمی «انقباض بزرگ» مورد بررسی قرار گرفته است.یافته ها: یافته ها نشان می دهد که این عبارت در سنت تفسیری، هم به جنبه ی فیزیکی و پایان نظام کیهان اشاره دارد و هم نمادی از قدرت مطلق و بازگشت هستی به خالق است. از سوی دیگر، شباهت ساختاری معناداری بین مفهوم قرآنی «پیچیده شدن آسمان ها» و فرضیه ی علمی «انقباض بزرگ» وجود دارد. این هم راستایی، نه به معنای انطباق کامل، بلکه نشان دهنده ی ظرفیت قرآن برای تعامل با کشفیات علمی است، به گونه ای که علم، بحث«چگونگی» و دین «چرایی» و «غایت» پدیده را تبیین می کند.نتیجه گیری: پژوهش بر این نتیجه تاکید می ورزد که درک عمیق مفاهیم قرآنی مانند «مطویات»، نیازمند رویکردی جامع است که ضمن وفاداری به مبانی الهیاتی متن، امکان گفت وگوی سازنده با دانش بشری را فراهم آورد و تصویری کل نگر از نظم هستی ارائه دهد.

کلیدواژه ها:

معناشناسی ، السماوات ، مطویات بیمینه ، قرآن ، تفسیر