بررسی اثربخشی آموزش مهارت حل تعارض بر فرسودگی زناشویی و انتظارات زناشویی زنان

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش مهارت حل تعارض بر فرسودگی زناشویی و انتظارات زناشویی زنان متاهل شهر اصفهان در سال ۱۴۰۰ انجام شد. این مطالعه با روش نیمه آزمایشی و طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل اجرا گردید. جامعه آماری شامل تمامی زنان متاهل شهر اصفهان در سال ۱۴۰۰ بود که از میان آنان ۳۰ نفر به شیوه نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل هر گروه (۱۵ نفر) گمارده شدند. گروه آزمایش طی هشت جلسه آموزش مهارت حل تعارض دریافت کرد. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه فرسودگی زناشویی پاینز و پرسشنامه انتظارات زناشویی جونز و نلسون بود. داده ها با استفاده از آزمون های ANCOVA و MANCOVA تحلیل شدند. نتایج نشان داد آموزش مهارت حل تعارض موجب کاهش معنادار فرسودگی زناشویی و مولفه های جسمانی، عاطفی و روانی آن شد (p < ۰.۰۵)، اما تاثیر معناداری بر انتظارات زناشویی نداشت (p > ۰.۰۵). بر اساس یافته ها می توان نتیجه گرفت که آموزش مهارت حل تعارض با بهبود الگوهای ارتباطی و افزایش توانایی زوجین در مدیریت سازنده تعارض ها می تواند فرسودگی زناشویی را به شکل معناداری کاهش دهد. بنابراین استفاده از برنامه های آموزشی مبتنی بر حل تعارض می تواند به عنوان مداخله ای کارآمد در بهبود کیفیت زندگی زناشویی مورد توجه مشاوران خانواده قرار گیرد. با این حال به نظر می رسد اصلاح و تغییر انتظارات زناشویی به مداخلات شناختی عمیق تر و بلندمدت تری نیاز دارد.

کلیدواژه ها:

فرسودگی زناشویی ، آموزش مهارت حل تعارض ، انتظارات زناشویی