پیش بینی اضطراب جنگ بر اساس حساسیت اضطرابی و راهبردهای تنظیم هیجان در جوانان

هدف پژوهش حاضر پیش بینی اضطراب جنگ بر اساس حساسیت اضطرابی و راهبردهای تنظیم هیجان در میان جوانان شهر اصفهان بود. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل جوانان ۱۸ تا ۳۵ سال شهر اصفهان بود که از میان آنان ۲۵۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه تنظیم هیجان گراس و جان (ERQ)، شاخص حساسیت اضطرابی (ASI) و مقیاس اضطراب جنگ بود. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه همزمان تحلیل شدند. نتایج نشان داد که بین ارزیابی مجدد شناختی و اضطراب جنگ رابطه منفی و معنادار وجود دارد (r = -۰/۲۷۶، p < ۰/۰۵). همچنین بین فرونشانی هیجانی و اضطراب جنگ رابطه مثبت و معنادار مشاهده شد (r = ۰/۱۶۱، p < ۰/۰۵). افزون بر این حساسیت اضطرابی نیز با اضطراب جنگ رابطه مثبت و معناداری داشت (r = ۰/۴۰۴، p < ۰/۰۵). نتایج تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد که متغیرهای حساسیت اضطرابی، ارزیابی مجدد شناختی و فرونشانی هیجانی در مجموع توانستند ۲۷/۵ درصد از واریانس اضطراب جنگ را تبیین کنند (R² = ۰/۲۷۵) و در این میان، حساسیت اضطرابی قوی ترین پیش بین اضطراب جنگ بود. به طور کلی یافته های پژوهش نشان می دهد که ویژگی های شناختی و راهبردهای تنظیم هیجان نقش مهمی در تجربه اضطراب مرتبط با تهدیدهای جنگی دارند. بر این اساس، تقویت راهبردهای سازگارانه تنظیم هیجان و کاهش حساسیت اضطرابی می تواند در طراحی مداخلات روان شناختی با هدف کاهش اضطراب جنگ و ارتقای سلامت روان جوانان موثر باشد.

کلیدواژه ها:

اضطراب ، جنگ ، حساسیت اضطرابی ، تنظیم هیجان ، جوانان