اثربخشی درمان فراشناختی بر گاموفوبیا (ترس از ازدواج)، خودافشایی و خودمهارگری روان شناختی در دانشجویان دختر دارای نشانگان ضربه عشق

هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان فراشناختی بر گاموفوبیا (ترس از ازدواج)، خودافشایی و خودمهارگری روان شناختی در دانشجویان دختر دارای نشانگان ضربه عشق بود. نشانگان ضربه عشق به مجموعه ای از واکنش های هیجانی، شناختی و رفتاری گفته می شود که در پی شکست عاطفی و پایان رابطه عاشقانه بروز می کند و می تواند با افزایش افکار منفی بی اعتمادی، ترس از صمیمیت، کاهش خودافشایی و تضعیف خودمهارگری روان شناختی همراه باشد و در نهایت به افزایش ترس از ازدواج منجر شود. با توجه به تاکید درمان فراشناختی بر اصلاح شیوه پردازش و مدیریت افکار و کاهش نگرانی های افراطی، این پژوهش با طرحی آزمایشی نیمه تجربی با گروه آزمایش و کنترل و در قالب پیش آزمون پس آزمون انجام شد. جامعه پژوهش شامل دانشجویان دختر دارای نشانگان ضربه عشق بود که بر اساس پرسشنامه ضربه عشق راس (LTI) شناسایی شدند. شرکت کنندگان پس از انتخاب، در دو گروه آزمایش و کنترل گمارده شده و همه آزمودنی ها پرسشنامه های گاموفوبیا (ترس از ازدواج)، خودافشایی و خودمهارگری روان شناختی را در مرحله پیش آزمون تکمیل کردند. سپس گروه آزمایش مداخله درمان فراشناختی را دریافت کرد و در پایان هر دو گروه در مرحله پس آزمون مجددا مورد سنجش قرار گرفتند. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیره و پس از بررسی و تایید مفروضه های آماری نرمال بودن، همگنی واریانس ها و یکسانی شیب رگرسیون تحلیل شدند. نتایج نشان داد درمان فراشناختی به طور معناداری گاموفوبیا را کاهش و خودافشایی و خودمهارگری روان شناختی را افزایش داده است (۰/۰۵>p). بر اساس مجذور اتا، درمان فراشناختی حدود ۱۵ درصد از واریانس کاهش گاموفوبیا، ۴۵ درصد از افزایش خودافشایی و ۳۰ درصد از افزایش خودمهارگری روان شناختی را تبیین می کند. این نتایج حاکی از اثربخشی درمان فراشناختی در بهبود پیامدهای روان شناختی مرتبط با ضربه عشق در دانشجویان دختر است.

کلیدواژه ها:

درمان فراشناختی ، گاموفوبیا (ترس از ازدواج) ، خودافشایی ، خودمهارگری روان شناختی ، نشانگان ضربه عشق