پیش بینی اضطراب اجتماعی بر اساس سبکهای دلبستگی ناایمن با میانجی گری سیستم های مغزی رفتاری در نوجوانان دختر

اضطراب اجتماعی یکی از شایع ترین مشکلات روان شناختی نوجوانان دختر محسوب می شود. هدف پژوهش حاضر، پیش بینی اضطراب اجتماعی بر اساس سبک های دلبستگی ناایمن با میانجی گری سیستم های مغزی رفتاری در نوجوانان دختر بود. طرح پژوهش، توصیفی- همبستگی و جامعه آماری شامل نوجوانان دختر ۱۴ تا ۱۸ سال ساکن مناطق ۳ و ۴ شهر تهران در پاییز ۱۴۰۴ بود. از میان آنان ۳۵۰ نفر از طریق مدارس دخترانه مقطع متوسطه دوم مناطق ۳ و ۴ شهر تهران به روش در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه سبک های دلبستگی هازن و شیور (۱۹۸۷) (AAI)، پرسشنامه سیستم های مغزی رفتاری کارور و وایت (۱۹۹۴) (BAS/BIS) و پرسشنامه هراس اجتماعی کانور و همکاران (۲۰۰۰) (SPIN) بود. داده ها با نرم افزارهای SPSS ۲۸ و Amos ۲۴ تحلیل و از آزمون های همبستگی پیرسون و مدل یابی معادلات ساختاری استفاده شد. نتایج نشان داد که مدل پژوهش دارای برازش مطلوبی است. سبک های دلبستگی اجتنابی و دوسوگرا و سیستم بازداری رفتار، اثر مستقیم معناداری بر اضطراب اجتماعی داشتند. همچنین سبک های دلبستگی اجتنابی و دوسوگرا بر سیستم بازداری رفتار اثر مستقیم معناداری داشت. سیستم بازداری رفتار نیز توانست رابطه بین سبک های دلبستگی اجتنابی (B=-۰.۱۴۲) و دوسوگرا (B=۰.۰۷۳) با اضطراب اجتماعی را میانجی کند (p<۰.۰۵). بنابراین می توان نتیجه گرفت که سبک های دلبستگی ناایمن همراه با نقش سیستم بازداری رفتار سهم معناداری در تبیین اضطراب اجتماعی نوجوانان دختر دارند. همچنین اثبات میانجی گری سیستم بازداری رفتار نشان می دهد که نحوه حساسیت و واکنش پذیری فرد به تهدید مسیر انتقال اثر دلبستگی ناایمن بر اضطراب اجتماعی را تقویت می کند.

کلیدواژه ها:

سبک های دلبستگی ، ناایمن ، سیستم های مغزی رفتاری ، اضطراب اجتماعی