کارکردهای قصه گویی در آموزش مفاهیم دینی به کودکان: یک مرور نظام مند بر پیامدهای شناختی، عاطفی و رفتاری

هدف این مقاله، بررسی نقش قصه گویی در آموزش مفاهیم دینی به کودکان و تبیین پیامدهای شناختی، عاطفی و رفتاری آن از طریق یک مطالعه مروری با رویکرد جستجوی نظام مند است. برای دستیابی به پژوهش های مرتبط، جستجو با استفاده از کلیدواژه های فارسی «قصه دینی»، «اثربخشی قصه گویی»، «آموزش مفاهیم دینی»، «کودکان» و «دانش آموزان ابتدایی» و معادل های انگلیسی آن ها از جمله "religious storytelling"، "storytelling"، "children" و "elementary students" انجام شد. این جستجو در پایگاه های داخلی شامل نورمگز، مگیران، ایران داک، SID و Ensani و نیز پایگاه های خارجی نظیر Google Scholar و ScienceDirect با محدودیت زمانی ده سال اخیر (۲۰۱۵ تا ۲۰۲۴ میلادی و ۱۳۹۴ تا ۱۴۰۳ شمسی) صورت گرفت. مرور نظام مند مطالعات نشان می دهد که قصه گویی دینی رویکردی چندبعدی و موثر در تربیت دینی کودکان است. در بعد شناختی، قصه ها به تسهیل یادگیری مفاهیم انتزاعی و شکل گیری ادراک دینی کمک می کنند؛ در بعد عاطفی، موجب تقویت احساسات معنوی، دلبستگی به خدا و نگرش مثبت نسبت به شخصیت های مقدس می شوند؛ و در بعد رفتاری، الگوهای اخلاقی و عبادی را در کودکان تقویت می کنند. یافته ها در مجموع نشان می دهد که قصه گویی دینی نه تنها ابزار انتقال مفاهیم، بلکه سازوکاری تربیتی برای شکل دهی هویت دینی و ارزش های اخلاقی کودکان است.

کلیدواژه ها:

قصه گویی دینی ، آموزش مفاهیم دینی ، تربیت دینی کودک