نقش سکونت گاه های غیررسمی در تشدید مخاطرات طبیعی با تاکید بر پراکنده رویی شهری مطالعه موردی: مشگین شهر

سکونت گاه های غیررسمی به عنوان یکی از چالش های اساسی توسعه شهری در قرن بیست ویکم، نقش مهمی در افزایش آسیب پذیری جوامع شهری در برابر مخاطرات طبیعی ایفا می کنند. این مقاله به بررسی رابطه پیچیده بین پراکنده رویی شهری، شکل گیری سکونت گاه های غیررسمی و تشدید مخاطرات طبیعی می پردازد. پژوهش حاضر با استفاده از رویکرد توصیفی-تحلیلی و مرور منابع معتبر علمی، نشان می دهد که سکونت گاه های غیررسمی به دلیل ویژگی هایی چون ناامنی مالکیت، فقدان زیرساخت های اساسی، مکان یابی در نواحی پرخطر و ساخت وسازهای غیراستاندارد، آسیب پذیری ساکنان را در برابر سیل، زلزله، رانش زمین و سایر مخاطرات طبیعی به طور چشمگیری افزایش می دهند. در مطالعه موردی شهر مشگین شهر، الگوهای پراکنده رویی شهری و گسترش سکونت گاه های حاشیه ای تحلیل شده و راهکارهایی برای کاهش ریسک و ارتقای تاب آوری شهری ارائه می گردد.

کلیدواژه ها:

سکونت گاه های غیررسمی ، پراکنده رویی شهری ، مخاطرات طبیعی ، آسیب پذیری ، مشگین شهر ، تاب آوری شهری