بکارگیری مدل های تصمیم گیری AHP و TOPSIS برای ارزیابی اثرات زیست محیطی در پروژه های ساخت و ساز

هدف از این پژوهش پیشنهاد رویکرد تصمیم گیری چندمعیاره فازی (FMCDM) به منظور ارزیابی اثرات زیست محیطی در پروژه های ساخت و ساز، با توجه به رتبه بندی معیارهای کیفی و زیرمعیارهایی است که به عنوان متغیرهای زبانی در نظر گرفته می شوند. دو روش FMCDM برای حل مسئله پیشنهاد شده است. فرآیند تحلیل سلسله مراتبی فازی (FAHP) برای تعیین اهمیت نسبی معیارهای ارزیابی بکار گرفته شد که مهم ترین معیارها به ترتیب تخریب زیستگاه ها، آلودگی هوا، مصرف منابع طبیعی، آلودگی آب و تولید زباله های ساختمانی خروجی این روش بود و گسترش تکنیک فازی برای اولویت بندی با شباهت به راه حل ایده آل (FTOPSIS) با هدف رتبه بندی آلترناتیوهای کاهش اثرات زیست محیطی اعمال شد. وزن آلترناتیوها در نتایج تجربی به ترتیب ساخت و ساز سبز، استفاده از تکنولوژی های سبز، استراتژی های بهینه سازی مصرف انرژی، استفاده از مواد بازیافتی، استراتژی های مدیریت پسماند، کاهش آلودگی صوتی است. نتایج تجربی نشان می دهد که روش پیشنهادی رویکردی قابل اجرا در حل مسئله است. وقتی رتبه بندی های عملکرد مبهم و نادقیق هستند، MCDM فازی یک روش حل ترجیحی است.

کلیدواژه ها:

TOPSIS ، AHP ، فازی ، اثرات زیست محیطی