نقش حمل و نقل در مدیریت بحران بیماری کرونا

زمینه و هدف: پژوهش حاضر متمرکز بر بررسی تاثیرات متقابل اپیدمی کرونا و حمل و نقل با تاکید بر پیشگیری از بحران و نحوه مدیریت آن می باشد. روش: این پژوهش از لحاظ هدف کاربردی و از لحاظ روش کیفی و به شیوه توصیفی، اکتشافی انجام شده و گردآوری داده ها از طریق مصاحبه با خبرگان و کارشناسان مرتبط صورت گرفته است. در بخش کیفی مصاحبه ها با استفاده از فنون تحلیل محتوای کیفی و به طور خاص از تحلیل مضمون، مورد تحلیل قرار گرفته اند. برای این کار، ابتدا کدگذاری مقدماتی در متن مصاحبه ها انجام و سپس مفاهیم اولیه استخراج شده و در نهایت مقولات نهایی با دسته بندی بر اساس شناسایی عوامل، دسته بندی شده اند. یافته ها: نتایج نشان می دهد پیشگیری و آمادگی که پیش از وقوع بحران ها باید به آنها پرداخته شود، با وجود اهمیت فراوانی که توسعه بیماری های واگیر و اثرات متقابل آن با زیرساخت ها و شیوه های حمل ونقلی کشور دارند مورد غفلت واقع شده است. همچنین نقش اطلاع رسانی و بهره گیری از ظرفیت ساختارهای حمل ونقلی، تاثیر بسزایی در کنترل بیماری و عدم گسترش آن دارد. همچنین نحوه مدیریت بحران به نوع برنامه ریزی ها و اقدامات اتخاذ شده از سوی مدیران بحران، به منظور مقابله با شرایط بحرانی و نوع نگاه و نگرش آنان به بحران برمی گردد و بر اساس نوع نگرش، رویکردهای اجرایی مدیریت بیماری متغیر است لذا مطالعه و تدوین یک الگوی تعاملی و متناسب با ساختار مدیریتی کشور در بخش های درمان و حمل ونقل برای مدیریت اثربخش و مقابله با بحران های ناشی از گسترش بیماری های واگیر مشابه کرونا ضروری است.

کلیدواژه ها:

آمادگی پلیس راهور ، کرونا ، مدیریت بحران ، آسیب های ترافیکی ، حمل ونقل