شاخص های رضایتمندی در فضاهای درمانی با هدف بهبود کیفیت کالبدی فضاهای درمانی

فضاهای درمانی، به دلیل غلبه رویکردهای صرفا عملکردگرا، در بسیاری از موارد به محیط هایی تنش زا با سطوح بالای استرس و نارضایتی کاربران تبدیل شده اند؛ وضعیتی که می تواند به صورت مستقیم بر کیفیت خدمات درمانی، روند بهبودی بیماران و تصویر ذهنی آنان از مراکز درمانی اثرگذار باشد. پژوهش حاضر با هدف شناسایی و تبیین مولفه های معماری و محیطی موثر بر ارتقای کیفیت کالبدی فضاهای درمانی و افزایش رضایتمندی بیماران و کادر درمان انجام شده است. روش تحقیق از نوع توصیفی–تحلیلی بوده و داده ها از طریق مطالعات اسنادی و کتابخانه ای گردآوری شده اند. ابعاد فردی، اجتماعی و کالبدی رضایتمندی با استفاده از تحلیل محتوای منابع استخراج و طبقه بندی گردیده است. نتایج نشان می دهد که عواملی نظیر نورپردازی مناسب، تهویه کارآمد، رنگ، تناسبات فضایی، رعایت حریم ها، محوطه سازی، فرم معماری، دسترسی ها، کیفیت مبلمان و انتخاب مصالح، نقش تعیین کننده ای در کاهش اضطراب، افزایش حس کنترل فضایی، بهبود ادراک محیط و ارتقای تجربه درمان ایفا می کنند. افزون بر این، به کارگیری عناصر مکمل همچون فضای سبز و آثار هنری می تواند به طور معناداری موجب افزایش سرزندگی و سلامت روانی کاربران شود. یافته ها بر ضرورت توجه همزمان به عملکرد و کیفیت کالبدی با رویکردی انسان محور در طراحی مراکز درمانی معاصر تاکید دارند.

کلیدواژه ها:

فضاهای درمانی ، رضایتمندی ، کیفیت کالبدی ، سلامت ، طراحی انسان محور