بازتاب عدالت اجتماعی در سیاست های فناوری شهری هوشمند: چشم اندازی نظری برای شهرهای ایران

تحولات فناورانه در دهه های اخیر، مفهوم عدالت اجتماعی را در بستر شهرهای معاصر با چالش های نوینی مواجه ساخته است. گسترش فناوری های شهری هوشمند، اگرچه به منظور ارتقای کارایی، امنیت و رفاه شهروندان طراحی شده اند، اما در صورت نبود سیاست گذاری عادلانه می توانند به تشدید نابرابری فضایی و اجتماعی منجر شوند. هدف این پژوهش، تحلیل نظری بازتاب عدالت اجتماعی در سیاست های مرتبط با فناوری های شهری هوشمند در ایران است. روش تحقیق از نوع تحلیلی توصیفی و مبتنی بر مطالعه کتابخانه ای و مرور اسناد و سیاست های کلان توسعه شهری کشور است. یافته های نظری نشان می دهد که سیاست های هوشمندسازی شهری در ایران، بیش از آنکه بر عدالت فضایی و دسترسی برابر به خدمات دیجیتال تاکید کنند، بر جنبه های فنی و زیرساختی تمرکز داشته اند. این در حالی است که عدالت اجتماعی در شهر هوشمند، مستلزم رویکردی انسان محور است که بر برابری در دسترسی، شفافیت داده ها، و مشارکت شهروندان در تصمیم گیری ها استوار باشد. در نتیجه، توسعه فناوری های شهری در ایران نیازمند بازنگری مفهومی و سیاستی است تا میان اهداف فناورانه و اصول عدالت اجتماعی توازن برقرار گردد.

کلیدواژه ها:

عدالت اجتماعی ، شهر هوشمند ، سیاست گذاری شهری ، عدالت فضایی ، ایران