مروری بر فناوری پیرولیز تایرهای فرسوده برای بازیابی کربن بلک با کیفیت تجاری و کاهش پیامدهای زیست محیطی

انباشت روزافزون تایرهای فرسوده به دلیل پایداری شیمیایی و مقاومت بالای آن ها، به یکی از چالش های مهم زیست محیطی و مدیریتی در جهان تبدیل شده است. در این میان، پیرولیز به عنوان یک روش کارآمد بازیافت حرارتی، امکان تبدیل این پسماندها به محصولات با ارزش افزوده از جمله گاز، روغن پیرولیزی و کربن بلک بازیافتی (rCB) را فراهم می سازد. کربن بلک بازیافتی به عنوان مهم ترین محصول جامد این فرآیند، در صورت دستیابی به کیفیت مناسب، می تواند جایگزین بخشی از کربن بلک تجاری در صنایع مختلف باشد و نقش موثری در کاهش مصرف منابع فسیلی ایفا کند. این مقاله با رویکردی مروری، به بررسی فرآیند پیرولیز تایرهای فرسوده، عوامل موثر بر کیفیت rCB و روش های ارتقای خواص فیزیکی و شیمیایی آن از جمله اسیدشویی، فعال سازی سطحی و کنترل شرایط عملیاتی می پردازد. همچنین پیامدهای زیست محیطی این مسیر بازیافت با تاکید بر تحلیل چرخه عمر و هم راستایی آن با اقتصاد چرخشی مورد بحث قرار گرفته است. نتایج مطالعات نشان می دهد که بهینه سازی پارامترهای فرآیندی و اعمال روش های اصلاحی مناسب می تواند خواص rCB را به دوده های تجاری نزدیک کرده و زمینه استفاده گسترده تر آن را در صنایع لاستیک، پلیمر، کامپوزیت ها و کاربردهای زیست محیطی فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

پیرولیز تایرهای فرسوده ، کربن بلک بازیافتی (rCB) ، بازیافت حرارتی ، اقتصاد چرخشی ، پیامد های زیست محیطی